Τι κι αν όλοι γνωρίζουν...

  • Δημοσιεύτηκε: 23 Μάιος 2006

    Κάποτε κάποιοι έλεγαν ότι η Ελλάδα είναι το πιο δύσκολο μέρος να μάθεις κάτι, διότι όλοι μιλούν. Με την «Νέα Διακυβέρνηση» μάθαμε κάτι ακόμη: ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ! Αυτό τουλάχιστον αναδεικνύει η καθημερινή πολιτική επικαιρότητα. Και δεν είναι μόνον η αποκάλυψη του Γ.Γ. του Υπουργείου Απασχολήσεως ότι «το 1999 η ΝΔ γνώριζε ότι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ χειραγωγούσαν το Χρηματιστήριο και διοικητές τραπεζών έπαιζαν με μετοχές θυγατρικών, αλλά δεν δημοσιοποίησε τα στοιχεία με εντολή του αρχηγού τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κώστα Καραμανλή». Είναι πολλά άλλα που σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου θα έριχναν κυβερνήσεις και θα έφερναν τα πάνω κάτω, θα έστελναν κόσμο στη φυλακή και στην ανυποληψία.

    Δυστυχώς, η πολιτική ανοσία που μας διακατέχει δεν αφήνει περιθώρια για την παραμικρή αντίδραση. Και δεν είναι μόνον αυτό που γνωρίζουμε. Ποια είναι αλήθεια η αντίδραση στην ψυχρή δήλωση του δικηγόρου και πρώην ηγετικού στελέχους της Πολιτικής 'Ανοιξης, Φαήλου Κρανιδιώτη ότι «τα κόμματα απευθύνονται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής για να τους δώσει-εγκρίνει το προξενείο μουσουλμάνους υποψηφίους και ότι το προξενείο διατηρεί στην Θράκη ευρύ δίκτυο εμμίσθων μπράβων, έναν μεγάλο μηχανισμό τρομοκρατίας των μουσουλμάνων που αποπειρώνται έστω και να σκεφθούν να τεθούν εκτός κεμαλικής γραμμής...»; Καμμία.

    Μα και σε κοινωνικό επίπεδο ο άγραφος ηθικός νόμος δεν έχει πια και μεγάλη σημασία. Τι κι αν κάποιος δημοσιογράφος ή πολιτικός επί έτη υπηρετούσε μία παράταξη και τώρα ξαφνικά υπηρετεί την άλλη όντας ταγμένος εχθρός της προηγουμένης; Καμμία ανησυχία. Η κοινή γνώμη και οι μηχανισμοί που την χειραγωγούν μπορούν εν ριπή οφθαλμού να συντηρήσουν για λογαριασμό του την ιδιότητα της αυθεντίας και του κριτού των πάντων. Σ' όσους επιδιώξουν να διαβάσουν πίσω από αυτές τις αράδες, έχω να πω ότι μάταια αναζητούν κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν πρόκειται για έναν. Πρόκειται για όλους ή - αν θέλετε - σχεδόν όλους.

    Και στην καθημερινότητά μας, πόσες φορές έχουμε αντιμετωπίσει την ανισονομία και την αδικία με έναν κυνικό ενδοτισμό; Πόσες φορές είδατε σε κάποιους να «επιτρέπονται» αυτά που σ' εσάς απαγορεύονται. Για να το καταλάβετε, πόσες φορές βγήκατε από την «κρατική» τράπεζα ή τον οργανισμό για να καπνίσετε, την ώρα που πίσω απ' τους γκισέδες υπάρχει ένα τεράστιο ντουμάνι; Πόσες φορές είδατε τον αστυνομικό που σας ελέγχει για την νομιμοφροσύνη σας να περιφέρεται με το μηχανάκι του χωρίς κράνος, να σταθμεύει παράνομα κ.ο.κ. Πόσες φορές αναρωτηθήκατε εάν ο νόμος που απαγορεύει στους οδηγούς να μιλούν στο κινητό, εξαιρεί τους οδηγούς λεωφορείων; Σίγουρα πολλάκις, όμως πότε αντιδράσατε; Σπανίως ή ποτέ, έτσι δεν είναι;

    Για να μην πούμε και για τους πνευματικούς και τους θρησκευτικούς πατέρες μας, οι οποίοι συχνά αντί να μας ωθούν στον ενάρετο βίο, μάς παρασύρουν στο ίδιο ακριβώς λούκι. Πόσες φορές συμβιβαστήκατε με την ιδέα της πληρωμής για την τέλεση ενός μυστηρίου; Κι ας μην πούμε, τέλος, για την εμπειρία όλων των αρρένων από τις ένοπλες δυνάμεις, στις οποίες η προνομιακή μεταχείριση κάποιων είναι απλά πιο εμφανής, δίνει όμως ακριβώς το στίγμα της ελληνικής κοινωνίας. Αν και την εμπειρία αυτή δεν την έχουν όλοι, μιας και υπάρχουν ουκ ολίγοι, οι οποίοι ... έχουν ορκισθεί να μην πάνε ποτέ στον στρατό (βλ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος), αν και χαίρουν όλων των προνομίων που κανονικά θα έπρεπε να τους στερεί το τρελλόχαρτο, επειδή - τι έκπληξη (!) - δεν είναι τρελλοί!

    Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι ότι για όλα αυτά υπάρχει μια απάντηση. Για την ατιμωρησία των καταχραστών του χρηματιστηρίου και του δημοσίου χρήματος προβάλλεται ως δικαιολογία η διατήρηση της ομαλότητος στον πολιτικό βίο. Για την γκριζοποίηση της Θράκης και την οσφυοκαμψία των πολιτικών μας φταίνε αφενός και δήθεν οι ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, αλλά και η «ανάγκη» καλής γειτονίας με την Τουρκία και άρα εν τέλει εκεί «Δεν είναι Ελλάδα, είναι κάτι άλλο». Για την ανισονομία ευθύνεται το ότι «Εδώ είναι Ελλάδα». Για το ότι ανεχόμαστε εδώ και δεκαετίες τους ίδιους ανθρώπους να λένε κάθε τόσο διαφορετικά πράγματα κατά το δοκούν, φταίει ότι οι καιροί και οι άνθρωποι αλλάζουν. Για την κατάπτωση των θεσμών μας, όπως η Εκκλησία και κυρίως οι Ένοπλες Δυνάμεις, φταίει (για τους νέους φωστήρες του γένους) το γεγονός ότι ... δεν θα 'πρεπε να υπάρχουν!

    Έχουμε λοιπόν απόλυτη αντίληψη των προβλημάτων μας και γνώση των αιτίων. Καλά πάμε! Ας συνεχίσουμε λοιπόν ανενόχλητοι τον δρόμο μας προς το μέλλον, μιας και αυτή η γνώση των αιτίων ενισχύει την εξεύρεση λύσεων, την οποία έχουμε εμπιστευθεί στην πολιτική, πνευματική, θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία αυτού του τόπου. Τι κι αν σ' αυτούς ανάγονται αυτά τα αίτια; Αρκεί που το γνωρίζουμε. Αρκεί που είμαστε μονίμως σε ρήξη μαζί τους. Αρκεί που θέλουμε την ανατροπή τους. Μονίμως! Μονίμως, πλην ελαχίστων λεπτών. Αυτών της ψηφοδοσίας.

    Για να μην κλείσω αυτό το κείμενο με το απαισιόδοξο ύφος που χαρακτηρίζει το σύνολό του μέχρι τώρα, θα σταθώ σε δύο λέξεις. Ρήξη και Ανατροπή. Ο λαός χρειάζεται ρήξη με το σύστημα. Ρήξη σημαίνει να καταδειχθούν οι οσφυοκάμπτες, οι κλέφτες, οι ψεύτες και οι γραικύλοι κάθε πτυχής της ελληνικής ζωής. Ο λαός χρειάζεται ανατροπή του σκηνικού. Ανατροπή σημαίνει κάποια ωραία ημέρα, όλοι οι παραπάνω εθνικοί μειοδότες να βρεθούν στο περιθώριο, αν όχι στην φυλακή. Αν γίνει αυτό, όχι μόνον ο δρόμος μας θα στρωθεί με ροδοπέταλα, αλλά και οι αγώνες μας θα δικαιωθούν και οι ψυχές αυτών που χάθηκαν γι' αυτό το Έθνος θα απαλλαγούν από το βρικολάκιασμα που τους έχουν επιβάλει οι κρετίνοι που σήμερα κρατούν τα ηνία του ελληνικού άρματος. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σ' αυτόν τον δρόμο θα περπατάμε με το κεφάλι ψηλά και όχι σκυμμένο, καταπίνοντας ανήμποροι τις αμέτρητες προσβολές της αξιοπρέπειάς μας, ως Έλληνες, ως πολίτες, ως άτομα.