Στιγμές

  • Δημοσιεύτηκε: 24 Οκτώβριος 2012

    Το Ελληνικό Εθνικιστικό Κίνημα πορεύθηκε επί σειρά ετών μέσα στο μεταπολιτευτικό σκηνικό ακολουθώντας τις εξελίξεις και κατά κανόνα ανίκανο να τις διαμορφώσει. Η διορατικότητα ποτέ δεν έλειψε από τις κατά καιρούς ηγεσίες του, αλλά συνήθως όλα σκάλωναν στην πράξη. Ακόμη και στο μείζονος εθνικής και κοινωνικής σημασίας θέμα της λαθρομετανάστευσης, που επισημάνθηκε εγκαίρως και αναπτύχθηκε μία τεκμηριωμένη όσο και οξυδερκής θέση για την συνολική αντιμετώπισή του, δεν κατέστη τελικώς δυνατόν να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά προς όφελος τόσο του Κινήματος, όσο και της Πατρίδας γενικότερα.

    Στον εθνικιστικό χώρο στην Ελλάδα, τα τελευταία 20 χρόνια, δημιουργήθηκαν δύο τάσεις, δύο συνιστώσες θα λέγαμε καλύτερα, που με διαφορετικές πρακτικές προσπάθησαν να διαμορφώσουν και να κάνουν αποδεκτό το πρόσωπο των εθνικιστικών ιδεών στην κοινωνία, η καθεμία κατά την δική της οπτική.

    Η πρώτη εξ αυτών κινήθηκε «θεσμικά», είτε αυτόνομα είτε ενταγμένη σε άλλους κομματικούς σχηματισμούς, έδρεψε καρπούς επιτυχίας βλέποντας τους εκπροσώπους της εκλεγμένους σε θεσμικά όργανα της πολιτείας, προβάλλοντας μία κοσμοπολίτικη εκδοχή του Εθνικισμού, αποδεκτή από πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά την κρίσιμη στιγμή υπέκυψε στις Σειρήνες του συστήματος, υποτάχθηκε σʼ αυτό και ξεπούλησε τις ελπίδες ενός ολόκληρου κόσμου, που για λίγο πίστεψε ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει κάτι στην πατρίδα μας.

    Η δεύτερη ακολούθησε μία πορεία ακτιβιστική, καταγγελτική και «τσαμπουκαλίδικη». Έδωσε την μάχη της στο περιθώριο του πολιτικού σκηνικού, μέσα σε διώξεις και επιθέσεις του συστήματος, κινούμενη στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, συσπειρώνοντας μικρές αλλά δυναμικές ομάδες νέων κυρίως ανθρώπων, αλλά ποτέ μέχρι πρότινος δεν κατόρθωσε να γίνει αποδεκτή από πλατειές λαϊκές μάζες. Μόνο μετά την προδοσία των πατριωτών, τόσο από τις επιλογές της πρώην εθνικιστικής ηγεσίας, όσο και από την ανεπάρκεια του πολιτικού αρχηγού τους, ξαφνικά η συνιστώσα αυτή κλήθηκε από το πουθενά να διαχειριστεί πλήθη αγανακτισμένων και απελπισμένων Ελλήνων.

    Το πρόβλημα πλέον έγκειται στο ότι η επί σειρά ετών περιθωριακή δράση της συνιστώσας αυτής προσέδωσε πλέον σε αυτήν χαρακτηριστικά που δεν αρμόζουν ούτε στην αισθητική ούτε, κυρίως, στην πρακτική, στις αξίες και στα ιδανικά του Ελληνικού Εθνικισμού, όπως τα διατύπωσαν οι πρωτοπόροι πνευματικοί διανοητές του και υλοποίησαν με τον τρόπο ζωής τους χιλιάδες παλαιοί και νεώτεροι συναγωνιστές.

    Μπορεί η συγκεκριμένη χρονική στιγμή να προδιαθέτει για εξωθεσμικές παρεμβάσεις και πρακτικές. Μπορεί να επικρατεί, δικαιολογημένα ως ένα σημείο, η αντίληψη ότι τα θεσμικά εγκλήματα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν με θεσμικές αντιδράσεις. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, όμως, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε στις «στιγμές» να στιγματίσουν ανεπανόρθωτα το μέλλον του Ελληνικού Εθνικιστικού Κινήματος. Το αυριανό πρόσωπο του Ελληνικού Εθνικισμού θα το διαμορφώσουμε υπεύθυνα και με γνώμονα την ιστορία των ανθρώπων του και τις αξίες του. Δεν πρέπει να βγει μεταλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος, αλλά να προκύψει από την καθαρότητα του μέλλοντός του.