Οι νεομεσαιωνικοί «Dead Can Dance» στο Rockwave

  • Δημοσιεύτηκε: 08 Ιούλιος 2013

    Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της τελευταίας 30ετίας πρόκειται να εμφανισθεί μπροστά στο αθηναϊκό κοινό τις επόμενες μέρες. Πρόκειται για τους Αυστραλούς «Dead Can Dance», το συγκρότημα της Λίζα Γκέραρντ και του Μπρένταν Πέρρυ διάσημο για τις μεσαιωνικές και έθνικ μουσικές τους, που την Τρίτη 9 Ιουλίου εμφανίζονται στο Terra Vibe της Μαλακάσας στο πλαίσιο του φετινού Rockwave.

    Οι «Dead Can Dance» ξεκίνησαν την καριέρα τους υπογράφοντας στην 4AD, την εταιρία που ταυτίστηκε με τους σκοτεινούς gothic ήχους. Όμως οι «Dead Can Dance» δεν ταίριαζαν ποτέ σε ένα κόσμο που ήταν ταυτισμένος με περίεργα χτενίσματα, μαύρα ντυσίματα και συγκροτήματα, όπως οι «Bauhaus», οι «Cure» και οι «Siouxsie and the Banshees».

    Η μουσική τους από ένα σημείο και μετά άρχισε να επηρεάζεται από τον Μεσαίωνα με άλμπουμ, όπως «Spleen and Ideal», όπου άρχισαν να ακούγονται σαν «ένα ευρωπαϊκό ντουέτο του Μεσαίωνα που ηχογραφεί την μουσική του σε καθεδρικό ναό» (Μπέρυ). Το αποκορύφωμα ήταν το «A Passage in Time» του 1992, που τα τραγούδια τους έφερναν στον νου Γρηγοριανούς ρυθμούς, μουσική των τρεβούρων και των τροβαδούρων και αυλική μουσική του μεσαίωνα. Παράλληλα μπόλιαζαν την μουσική με επιρροές από την βουλγαρική πολυφωνία και την μουσική της Εγγύς και Άπω Ανατολής.

    Βέβαια ένα ροκ συγκρότημα που παίζει μεσαιωνική μουσική δεν ήταν κάτι καινούργιο. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 υπήρχαν συγκροτήματα, όπως οι «Gryphon», οι «Gentle Giant» και οι «Steeleye Span» είχαν στραφεί προς τον Μεσαίωνα. Εκείνο που ξεχώριζε τους «Dead Can Dance» ήταν ότι μελετούσαν ότι σύγχρονη πληροφορία υπήρχε για το πως παιζόταν η μουσική τότε. Έτσι είχαν περισσότερη σχέση με συγκροτήματα πρώιμης μουσικής, όπως οι «English Consort Music» του Ντέηβιντ Μιούροου.

    Η επίδραση του συγκροτήματος μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα στην Ευρώπη με νεομεσαιωνικά συγκροτήματα, όπως οι «Corvus Corax» ή τις συλλογές «Heavenly Voices». Με την νεομεσαιωνική τους μουσική προηγήθηκαν της τεράστιας επιτυχίας του «Γρηγοριανού Άσματος» της δεκαετίας του '90, όπως οι δίσκοι των «Hilliard Ensemble» με τον Γιαν Γκαρμπάρεκ και των «Βενεδικτίνων μοναχών του Σάντο Ντομίνγκο». Ή ακόμα της ανάδειξης της Αγίας Χιλδεβέργης του Μπίντεν στο κοινό της New Age και της πρώιμης μουσικής, με συγκροτήματα όπως οι «Gothic Voices» και οι «Anonymous 4».

    Προσθέστε τις επικές μουσικές που γράφει η Γκέραρντ για ταινίες, όπως ο «Μονομάχος», και θα καταλάβετε γιατί πρέπει να είμαστε εκεί την Τρίτη στο Rockwave.

     

     

    Κατηγορία: