Μετανάστευση και ανάγκες σε εργατικό δυναμικό

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Νοέμβριος 2007

    Οι θιασώτες της πολυπολιτισμικότητας συνήθως έχουν δύο επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι η Ελλάδα έχει μετανάστες όπως παλιότερα άλλες χώρες είχαν μετανάστες και μάλιστα μέσα σε αυτούς και Έλληνες. Το δεύτερο είναι ότι οι μετανάστες στην χώρα μας κάνουν τις δουλειές που απαξιούν οι Έλληνες.

    Ως παράδειγμα φέρνουν συνήθως ως παράδειγμα την μεταπολεμική Δυτική Γερμανία. Ένας που γνωρίζει στοιχειωδώς πολιτική οικονομία θα απαντούσε πως η Γερμανία ήταν μια χώρα που από την βιομηχανική επανάσταση και έπειτα πέρασε ομαλώς από την κυριαρχία του πρωτογενούς τομέα παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία) στην κυριαρχία του δευτερογενούς τομέα παραγωγής (βιομηχανία, βιοτεχνία). Από την δεκαετία του '50 και έπειτα στην δυτική Γερμανία όπως και στις άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία ο τριτογενής τομέας παραγωγής (εμπόριο, υπηρεσίες), χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο δευτερογενής τομέας παραγωγής δεν αναπτυσσόταν.

    Η ευμάρεια και η δυνατότητα που παρείχετο στους γηγενείς των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών για ανώτερη εκπαίδευση έστρεψε τους γηγενείς στον τριτογενή τομέα. Τότε για να καλύψει τις ανάγκες του ο δευτερογενής τομέας σε εργατικό δυναμικό στράφηκε στους μετανάστες. Συνεπώς ο Έλληνας μετανάστης στην Γερμανία δεν ήταν ένας τυχοδιώκτης που με κάθε τρόπο έννομο η μη προσπαθούσε να καλυτερέψει τη ζωή του σε μια ξένη χώρα. Πήγε για να καλύψει μια συγκεκριμένη ανάγκη του κράτους που τον φιλοξενούσε. Και γι' αυτό τον λόγο δεν ήρθε απρόσκλητος.

    Η Ελλάδα αντιθέτως από την απελευθέρωση της ως σήμερα απότομα πέρασε από το στάδιο της κυριαρχίας του πρωτογενούς τομέα στην κυριαρχία του τριτογενούς τομέα. Ο δε δευτερογενής τομέας στην Ελλάδα ήταν πάντα ασθενικός. Αποτέλεσμα αυτού ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι του Ελληνικού πληθυσμού να στραφεί στο εμπόριο, τις υπηρεσίες, τον τουρισμό και ότι άλλο αποτελεί τον τριτογενή τομέα. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να υπάρξουν φαινόμενα όπως η ανεργία και η αστυφιλία.

    Από τις αρχές τις δεκαετίας του '90 που άρχισαν να καταφθάνουν στη χώρα μας τα πρώτα κύματα λαθρομεταναστών η Ελλάδα δεν είχε την ανάγκη της παρουσίας πρόσθετου εργατικού δυναμικού. Με αναιμικούς τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα και οι λαθρομετανάστες στράφηκαν στην πλειοψηφία τους στον τριτογενή τομέα. Η ανεργία, η πτώση του μεροκάματου σε τομείς εργασίας όπως η οικοδομή η λεγόμενη τέχνη (υδραυλικά, ηλεκτρολογικά κ.ο.κ.) και η ανασφάλιστη εργασία ήταν τα αίτια αυτής της στροφής. Συνεπώς κάποιες δουλειές άρχισαν να μην προσελκύουν τον γηγενή πληθυσμό όχι επειδή αυτός έγινε ξαφνικά νωχελής και μπλαζέ αλλά γιατί οι ίδιες αυτές οι δουλειές αντιπροσώπευαν αυτό που λέει ο λαός «χωρίς κέρδη κέρατα».

    Η Αριστερά συνηθίζει να καυχιέται για την διανόηση της και για το γεγονός ότι σκέφτεται χωρίς στερεότυπα. Και όμως η Αριστερά τα τελευταία χρόνια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα παράγει στερεότυπα που πέρα από το ότι προσβάλουν τον Έλληνα (παρουσιάζοντας τον ως τεμπέλη) είναι τόσο αφελή που μπορεί να τα καταρρίψει ένα πρωτοετής φοιτητής των οικονομικών.

    Κατηγορία: