Μέχρι πότε θα κανακεύουμε τον κατακτητή μας;

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Ιούνιος 2005

    Είμαι πεπεισμένος ότι εκφράζω αρκετούς από τους απλούς πολίτες αυτού του τόπου, υποστηρίζοντας ότι μέχρι στιγμής η ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας απέφερε τα αναμενόμενα. Το λέω αυτό με πλήρη επίγνωση, ρισκάροντας να κατηγορηθώ ακόμα και για 'ευρω-σκεπτικιστής'. Θα έχουμε ελπίδα για κάτι καλό, μόνο εάν η κυβέρνηση κάνει στροφή στην πολιτική της, υιοθετώντας μια διεκδικητική πολιτική, μια πολιτική εκμετάλλευσης της ένταξης μας, προς όφελος της Εθνικής μας υπόθεσης. Δυστυχώς όμως, προς το παρόν δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Αντί αυτού, συνεχίζεται το πιπίλισμα του αντι-ευρωπαϊκού και απάνθρωπου σχεδίου Ανάν.

    Δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει ότι επιδιώχθηκε η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας για να ενισχυθούν οι προοπτικές για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Με άρση της κατοχής, και διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους ανεξαίρετα τους Κυπρίους. Αυτό που βλέπουμε όμως να συμβαίνει εντός της Ευρώπης, είναι μόνο η συνεχής προσπάθεια για άρση της 'απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων'. Λες και μόνο οι Τουρκοκύπριοι υποφέρουν, και έχουν δικαιώματα σε αυτόν τον τόπο. Με τον κανονισμό για το εμπόριο μέσω της πράσινης γραμμής νομιμοποιήθηκε η εμπορία των κλεμμένων προϊόντων. Εάν μας έλεγαν πριν πέντε χρόνια ότι θα φτάναμε στο σημείο να πωλείται κλεμμένο λάδι από την Καρπασία στην Διεθνή Έκθεση Κύπρου, δε θα το πιστεύαμε. Η πριμοδότηση ενός παράνομου καθεστώτος, πριν από την άρση της κατοχής, γίνεται ποικιλοτρόπως, με τις ευλογίες της Ε.Ε., και της Κυπριακής κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, σε λίγο δε θα υπάρχει κίνητρο για τους οικονομικά σκεπτόμενους Τουρκοκυπρίους, για λύση του Κυπριακού.

    Θα ήταν άκαιρο να επιχειρήσουμε μια αναδρομή στις υπερφίαλες δηλώσεις των πολιτικών που 'έκτισαν' τις μεγάλες προσδοκίες μας. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, αποδεικνύεται άνθρακας ο θησαυρός. Ένα χρόνο μετά την ένταξη, ο μέσος Κύπριος πολίτης σίγουρα προβληματίζεται. Δεν είδαμε ακόμα όφελος από την πολυθρύλητη ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε στο Κυπριακό, ούτε αλλού. Εμείς, οι απλοί πολίτες, αλλιώς το αντιληφθήκαμε. Νομίσαμε, οι αφελείς, ότι στην Ε.Ε. η μικρή Κύπρος θα μπορούσε να αγωνιστεί αξιοπρεπώς για τα δίκαια της. Τι βλέπουμε όμως να γίνεται; Η πλειοψηφία των ηγετών μας υιοθέτησε 'την θεωρία του μινιμαλισμού'. Δεν μπορεί, λένε, η μικρή Κύπρος να βάζει 'μαξιμαλιστικούς' στόχους, όπως τον πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου. Δηλαδή, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μόνο για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, και όχι για μας, τους υποδεέστερους.

    Στην κρίσιμη ημερομηνία της 17ης Δεκεμβρίου του 2004, όπου παιζόταν, υποτίθεται, το βέτο στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, αρκεστήκαμε με την υπόσχεση της τελευταίας, για την υπογραφή του πρωτοκόλλου της τελωνειακής ένωσης με τα νέα κράτη μέλη. Το βέτο δεν είναι για τα μικρά κράτη, όπως μας είπε ο Πρόεδρος της κατεχόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την αυτονόητη προϋπόθεση της άρσης της κατοχής του Κυπριακού Ευρωπαϊκού εδάφους, ξεπέσαμε στην υπόσχεση για την υπογραφή του πρωτοκόλλου.

    Η Κυπριακή κυβέρνηση επικαλείται ότι η δήλωση της Τουρκίας ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, θα είναι μονομερής, δεν θα γίνει αποδεχτή, και δεν θα έχει καμιά νομική ισχύ. Γιατί δεν μπορούμε να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος (αντί να στρουθοκαμηλίζουμε;). Κατά την άποψή μου, το δήθεν επίτευγμα της υπογραφής του πρωτοκόλλου από την Τουρκία, δεν έχει κανένα αντίκρισμα. Εφόσον η συγκεκριμένη δήλωση της Τουρκίας, αντανακλά την αναλλοίωτη στάση της, διερωτόμαστε πια πρακτική αξία θα έχει η υπογραφή του πρωτοκόλλου. Όσο νομιμοφανής κι αν είναι η πράξη της υπογραφής, η ουσία είναι μία: Η Τουρκία ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ, κι εμείς όλο χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο. Επιπλέον, την βοηθούμε, κι εμείς, και η Ελλάδα, στην ενταξιακή της πορεία. Ανούσια λοιπόν η υπογραφή του πρωτοκόλλου, και διερωτόμαστε, οι πτωχοί τω πνεύματι, προς τι ο μεγάλος σαματάς.

    Η Τουρκία συνεχίζει την κατοχή της Κύπρου, συνεχίζει να αναβαθμίζει τις κατοχικές δυνάμεις, συνεχίζει να προσπαθεί να πετύχει αναγνώριση του παράνομου καθεστώτος του Ταλάτ. Και όλα αυτά τα παράνομα και παράτυπα εμπεδώνονται με τη δική μας ανοχή, και εντός της Ευρώπης. Είμαι της άποψης ότι κανείς Ευρωπαίος δε θα μας βοηθήσει, εάν εμείς πρώτα, δεν βοηθήσουμε τους εαυτούς μας. Που είναι το βέτο που υποτίθεται θα μπορούσαμε να βάλουμε στην πορεία; Μέχρι πότε θα κανακεύουμε τον κατακτητή μας;

    Κατηγορία: