Ιδεολογική ταυτότητα

  • Δημοσιεύτηκε: 02 Νοέμβριος 2009

    Πολύς λόγος γίνεται εσχάτως για την έλλειψη ιδεολογικής ταυτότητας, κυρίως στον χώρο της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, μετά το ιδιαιτέρως οδυνηρό γι' αυτήν εκλογικό αποτέλεσμα. Προσπαθούν έτσι κάποιοι να αποδώσουν τα αίτια της μεγάλης ήττας της παρατάξεώς τους στην αδυναμία να κωδικοποιήσουν ένα αξιακό σύστημα που να διαφοροποιεί τη Νέα Δημοκρατία από το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι ένα γεγονός. Η ήττα, όμως, δεν προήλθε κατ' αντιδιαστολή. Απλώς η νοσηρή αυτή κατάσταση που επικρατεί στις τάξεις της ΝΔ έχει γίνει πλέον αντιληπτή από την εκλογική βάση της, που σε πολύ μεγάλο βαθμό της γύρισε την πλάτη απογοητευμένη.

    Αυτό που θα πρέπει να προβληματίσει, είναι το ότι αυτοί οι απογοητευμένοι πολίτες δεν προτίμησαν τον άλλο πολιτικό πόλο, αυτόν του ΠΑΣΟΚ, αφού οι ψήφοι του δεύτερου, σε απόλυτο αριθμό, από το 2004 (τότε που η ΝΔ πανηγύριζε έναν θρίαμβο) με το 2009 (που ο θρίαμβος ήταν για το ΠΑΣΟΚ), ήταν μόλις 1.000 ψήφοι!

    Επίσης, σε πολύ μεγάλο βαθμό, οι ίδιοι αυτοί πολίτες δεν εμπιστεύθηκαν τον ΛΑ.Ο.Σ., προτιμώντας απλά να μείνουν στο σπίτι τους απαξιώνοντας διά της αποχής το μοναδικό θεσμικό όπλο που τους παρέχει το κοινοβουλευτικό σύστημα: την ψήφο τους. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα.

    Είναι γεγονός ότι τα Πατριωτικά Κινήματα παγκοσμίως είναι τα μόνα που υπερασπίζονται τις αξίες και τα ιδανικά των εθνών τους, τα μόνα που αντιστέκονται στον παγκόσμιο ισοπεδωτισμό και επιβουλή. Ο Πατριωτισμός, όμως, είναι η ενδόμυχη ενστικτώδης παρόρμηση κάθε ανθρώπου, να υπερασπίσει «τα πάτρια», την οικία του, τους ανθρώπους του, τη χώρα του, την κληρονομιά του. Αυτό όμως είναι κάτι που εκτείνεται σε ένα πεπερασμένο ψυχικό και χρονικό βάθος. Αν ο άνθρωπος τα απολέσει αυτά κάποια στιγμή, σε λίγα χρόνια θα διαμορφώσει έναν νέο Πατριωτισμό, με χρονική και ψυχική αναφορά μέχρι εκεί που απλώνεται η θύμηση και τα συναισθήματά του.

    Όταν όμως ο πολίτης γίνει δέκτης εθνικής παιδείας, τότε περνά από το θυμικό στη λογική, από το ένστικτο στη συνείδηση, μετουσιώνει τον Πατριωτισμό σε Εθνικισμό, συνειδητοποιεί για ποιόν λόγο νοιώθει αυτή την ανάγκη της υπερασπίσεως των πατρίων, κωδικοποιεί την ψυχική του παρόρμηση σύμφωνα με τις αξίες και την κοσμοθέαση του πολιτισμού του και τις μεταφέρει από γενιά σε γενιά αποφασισμένος να τις υπερασπίσει μέχρι τέλους. Το «μολών λαβέ» του Λεωνίδα, το «πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν ου φεισόμενοι της ζωής ημών» του Παλαιολόγου και το ΟΧΙ του Μεταξά, αυτό ακριβώς αποτυπώνουν.

    Σ' αυτόν τον δρόμο οφείλει να βαδίσει το Πατριωτικό Κίνημα και στην πατρίδα μας. Όσοι έχουν αναλάβει τις τύχες του και χαράσσουν την πορεία του στο αύριο δεν πρέπει να το ξεχνούν ποτέ αυτό. Αλλιώς η προσπάθειά τους είναι καταδικασμένη να βαδίσει στην απώλεια της πολιτικής φθοράς και της ιδεολογικής απαξιώσεως.