Η θέση μου για το Πατριωτικό Κίνημα σήμερα

  • Δημοσιεύτηκε: 21 Απρίλιος 2012

    Θεωρώ ότι οφείλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για την σημερινή κατάσταση του Ελληνικού Πατριωτικού Κινήματος. Ενός κινήματος που τα τελευταία 10 χρόνια είδε τον εαυτό του να αρχίζει να απελευθερώνεται από τα μεταπολιτευτικά του δεσμά και να προσπαθεί να αναπτυχθεί. Μία ανάπτυξη που τα τελευταία 5 χρόνια έχει κάνει ουσιαστικά βήματα εμπρός, τα οποία όμως δεν επαρκούν για κάποιους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην δογματική απολυτότητα της απελευθέρωσης από την ανυπαρξία των προηγουμένων ετών. Αδυνατούν να δουν «μισογεμάτο» το ποτήρι, αλλά «μισοάδειο», ξεχνώντας το γεγονός ότι ήταν απολύτως άδειο μέχρι πρότινος.

    Οι ίδιοι και αρκετοί άλλοι που ξύπνησαν τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτοντας ότι η Πατρίδα χάνεται, εμφανίζουν την μεγάλη «πολυτέλεια» να βρίσκονται μονίμως με το δάκτυλο στην σκανδάλη για να πυροβολήσουν την μόνη ουσιαστική και αποτελεσματική πολιτική παρέμβαση πατριωτών που έγινε από το 1974 έως σήμερα. Διότι παρά το γεγονός ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. και ο Πρόεδρός του Γιώργος Καρατζαφέρης έχουν κατά καιρούς ατυχήσει ή, για πολλούς από εμάς, κάνει λάθος πολιτικές επιλογές, αυτό δεν αλλάζει το κυρίαρχο γεγονός, ότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης είναι ο μόνος πατριώτης πολιτικός ο οποίος κατάφερε να ανοίξει την κερκόπορτα στο φρούριο του συστήματος και να εισβάλλει εντός εκφράζοντας τον εθνικό λόγο και τον αντίλογο στην παρακμή, αναδεικνύοντας αρκετά νέα στελέχη, αλλά και εθνική ατζέντα.

    Δυστυχώς αρκετοί πατριώτες δεν δείχνουν να εκτιμούν αυτό το σημαντικό βήμα και προτιμούν να βρίσκονται στο χαράκωμα έξω από την κερκόπορτα της πόλης των ανθελλήνων διαχειριστών και να κτυπιόνται με τον διπλανό συναγωνιστή τους, για το ποιός είναι πιο «σωστός», πιο «καθαρός», πιο «άριος» και άλλες διαχωριστικές και διασπαστικές τορπίλες του αυτάρεσκου εγωισμού τους. Κατάσταση που φθάνει στα όρια ενός άκαρπου πολιτικού γεροντοκορισμού, με κίνδυνο να κλείσει η κερκόπορτα του συστήματος ξανά και να ανανεωθεί - μεταλλαγμένο - το μεταπολιτευτικό καρκίνωμα, αφήνοντας ξανά εκτός το Πατριωτικό Κίνημα.

    Το 2005, όταν εμείς που ανήκαμε στο Ελληνικό Μέτωπο αποφασίσαμε να ενταχθούμε στο ΛΑ.Ο.Σ., το πράξαμε ως μια πατριωτική και πολιτική επιλογή, για την ανάπτυξη του Πατριωτικού Κινήματος και την προώθηση της εθνικής ατζέντας, όχι ως μια επιλογή αυλική, φίλων του Μάκη Βορίδη. Έτσι είναι απόλυτα λογικό και αυτονόητο η μεγάλη πλειοψηφία από εμάς να μην ακολουθήσουμε την προσωπική επιλογή του Μάκη Βορίδη να πάει στην Ν.Δ. Η επιλογή μας να κτίσουμε το ανάχωμα που λέγεται ΛΑ.Ο.Σ. είναι δεδομένη. Η συνάντησή μας στην Λαμία πριν από ένα μήνα το επιβεβαίωσε.

    Ειδικά δε σήμερα που είναι ολοφάνερη η λύσσα, με την οποία η Τρόικα, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και η διαπλοκή, προσπαθούν να εξασφαλίσουν την μη-είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. στην επόμενη Βουλή. Τρέμουν να μην έχουν τον ΛΑ.Ο.Σ. ρυθμιστή των εξελίξεων, διότι ο Γιώργος Καρατζαφέρης απέδειξε ότι έχει το θάρρος να πει ΟΧΙ και να αποχωρήσει ακόμα και από την κυβέρνηση, εάν δει ότι κινδυνεύει η εθνική μας κυριαρχία.

    Είναι λοιπόν, χρέος μας να αγωνιστούμε με πείσμα ώστε να μην αφήσουμε πάλι, ανεξέλεγκτο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να κυβερνήσει αυτήν την Πατρίδα. Ο ΛΑ.Ο.Σ. πρέπει να είναι ο εθνικός ρυθμιστής, με όσους περισσότερους βουλευτές, με όσους περισσότερους εθνικιστές βουλευτές. Ας μας οδηγήσει λοιπόν η λογική και η πίστη, και όχι ο θυμός, στην καθοριστική αυτή εκλογική μάχη της 6ης Μαΐου 2012.

    Για τους λόγους αυτούς απεφάσισα να δεχθώ την πρόταση του Γιώργου Καρατζαφέρη να είμαι και πάλι υποψήφιος βουλευτής στην Α' Αθηνών. Όχι για να ζητήσω τον σταυρό σας, αλλά για να αγωνιστώ για την ψήφο σας στον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό.

    Για την Ελλάδα των ονείρων μας!
    Κατηγορία: