Η απαξίωση του δημόσιου Πανεπιστημίου

  • Δημοσιεύτηκε: 07 Ιούνιος 2008

    Τα πρωτοφανή επεισόδια στον χώρο των ΑΕΙ, με αποκορύφωμα τον τραυματισμό του πρύτανη του ΑΠΘ, Αναστάσιου Μάνθου, δεν φαίνεται να προβλημάτισαν ιδιαίτερα τους υπεύθυνους για την χάραξη μίας πολιτικής επί της Παιδείας με ουσιαστικό περιεχόμενο. Μίας πολιτικής που να προσδίδει στην Παιδεία το πραγματικό νόημα του ρόλου της: Εθνική Παιδεία, όπως εξάλλου είναι και ο τίτλος του αρμοδίου υπουργείου (Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων). Αν αντιπαρέλθει κανείς τις κομματικές ανακοινώσεις και τις δηλώσεις κομματικών παραγόντων, που δημοσιοποιήθηκαν για μικροπολιτική κατανάλωση, λίγα -πολύ λίγα- πράγματα έχει να κρατήσει κανείς από το σκηνικό των ημερών.

    Ένα από αυτά είναι σίγουρα οι δηλώσεις και η σύνολη στάση του κ. Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος όχι μόνο δεν καταδίκασε ρητά τις πρακτικές βίας, αλλά κατονόμασε ως υπαίτιους γι' αυτές τους κυβερνώντες, ουσιαστικά δικαιολογώντας και νομιμοποιώντας τες! «Η συνταγματική εκτροπή που προωθεί η κυβέρνηση δημιουργεί και κλιμακώνει την ένταση στα πανεπιστήμια και είναι πηγή των όποιων κρουσμάτων» δήλωσε ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, σοκάροντας όλους όσοι δεν γνωρίζουν (ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν) την περίεργη ανοχή που δείχνει αυτό το κομματικό σχήμα σε κρούσματα βίας και τρομοκρατίας, αλλά και τον εντυπωσιακό αριθμό στελεχών και οπαδών του που φέρονται να έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με ανάλογες παραβατικές συμπεριφορές! Η αγωνιώδης προσπάθεια του κ. Αλαβάνου να μας πείσει ότι αυτά τα φαινόμενα «είναι έξω από την δική μας κουλτούρα, κουλτούρα ενός αγωνιστικού, ειρηνικού και μαζικού κινήματος», μάλλον ως κακόγουστο αστείο ακούγεται.

    Από την πλευρά της η Πρυτανεία του ΑΠΘ, δήλωσε ότι «ακραίες και άνανδρες πράξεις σαν την σημερινή, που παρεμποδίζουν τις δημοκρατικές λειτουργίες και απειλούν την σωματική ακεραιότητα αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ζωή, καταπατούν το άσυλο, απαξιώνουν το θεσμό του δημόσιου Πανεπιστημίου τον οποίο υποτίθεται ότι υπερασπίζονται και καταδεικνύουν το αδιέξοδο και την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας». Μπα, τώρα κατάλαβαν οι κ.κ. καθηγητές ότι το άσυλο καταπατάται και το δημόσιο πανεπιστήμιο απαξιώνεται; Όταν τα περιθωριακά κοπρόσκυλα βρίσκουν κάθε τόσο καταφύγιο μέσα στις πανεπιστημιακές σχολές, αφού έχουν λεηλατήσει τα γύρω καταστήματα, έχουν σπάσει αυτοκίνητα και δημόσια κτήρια, έχουν καταστρέψει δημόσια και ιδιωτική περιουσία, έχουν κάψει ελληνικές σημαίες, τότε το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν απαξιώνεται; Τότε δεν προσβάλλεται η αξιοπρέπεια του πολίτη; Τότε δεν καταρρακώνεται κάθε έννοια ευνομίας και κοινωνικής συνείδησης;

    Ο κ. Μάνθος θεωρείται -και είναι- ένας άνθρωπος ηπίων τόνων και μάλλον τον αδικεί η επίθεση που δέχθηκε. Δεν είναι όμως άμοιρος ευθυνών. Είναι γνωστό σε όλους ότι στον χώρο του ΑΠΘ στεγάζονται (σε παραπήγματα κοντά στο Παιδαγωγικό), εδώ και χρόνια, όλοι αυτοί οι αλητήριοι (εξωπανεπιστημιακοί, στην συντριπτική τους πλειοψηφία), που κάθε τόσο δημιουργούν προβλήματα και φασαρίες στην Θεσσαλονίκη. Αυτές οι συμμορίες των τραμπούκων, χρησιμοποιώντας τον θεσμό του ασύλου, έχουν φτάσει μέχρι του σημείου να ανοίγουν τις πόρτες των αυτοκινήτων που μπλοκάρονται λόγω του κυκλοφοριακού φόρτου στην Εγνατία οδό, να αρπάζουν ό,τι βρουν και να εξαφανίζονται αμέσως στον χώρο του ... ασύλου!

    Τον Ιούνιο του 2003, όταν το ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης παραδόθηκε στην φωτιά και στην λεηλασία, πάλι μέσα στους χώρους του ΑΠΘ οργανώθηκαν τα επεισόδια και από εκεί ξεκίνησαν και εκεί κατέληξαν οι τραμπούκοι! Τότε, κάνοντας το χρέος μας ως αξιοπρεπείς πολίτες, προχωρήσαμε σε μήνυση εναντίον όλων των μελών της τότε Συγκλήτου του ΑΠΘ, τα μέλη της οποίας σιωπούσαν στις επί σειρά ημερών καταγγελίες των περιοίκων του πανεπιστημίου, ότι το βράδυ οι ... φιλοξενούμενοι στους χώρους του ΑΠΘ άδειαζαν τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους από την βενζίνη, εξασφαλίζοντας έτσι την καύσιμη ύλη για τις εκατοντάδες βόμβες μολότωφ που έκαψαν την πόλη τις επόμενες ημέρες! Φυσικά η μήνυση πήγε στα ... αζήτητα.

    Δεν προχώρησε, λοιπόν, η πρυτανική αρχή στην ρήξη με το κατεστημένο της Αριστεράς στο ΑΠΘ. Δεν τόλμησε να συγκρουστεί με το καθεστώς βίας και τρομοκρατίας που αυτό έχει διαμορφώσει στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Και η ατολμία τιμωρείται. Τί περίμενε ο κ. Πρύτανης; Μήπως αυτοί οι αλήτες να σεβαστούν και να εκτιμήσουν την μετριοπάθειά του; Μάλλον βίωσε με οδυνηρό τρόπο τις συνέπειες του λάθους του.

    Δεν ξεχνώ το σύνθημα που έβλεπα ως φοιτητής σε κάθε τοίχο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πριν πολλά χρόνια: «Μην λες, καλημέρα καθηγητή - Λέγε, ψόφα κάθαρμα»! Αυτή η ιδεολογία, αυτή η νοοτροπία, αυτή η ανοχή, διαμόρφωσαν την σημερινή κατάσταση στα πανεπιστήμια, που από χώρος γνώσης και διαλόγου έχουν καταντήσει μέσα προαγωγής της βίας και του αυταρχισμού.

    Ό,τι έσπειραν θα θερίσουν, λοιπόν, οι πολιτικοί και οι πνευματικοί ταγοί αυτής της χώρας. Ας μην έχουν παράπονο. Τα πολιτικά και πνευματικά τέκνα των τους έχουν ξεπεράσει!


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 5ης Ιουνίου της εφημερίδας Στόχος.
    Κατηγορία: