Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάς συμπαρίσταται;

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Ιούλιος 2006

    Συμπληρώθηκαν φέτος 32 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Όμως η διαχείριση του κυπριακού προβλήματος από τις ελληνικές κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει κάποιο μόνιμο θετικό αποτέλεσμα για την Κύπρο. Θα αποτελούσε ίσως εξαίρεση η είσοδος της στην ΕΕ, αν τα θετικά πλεονεκτήματα αυτής για τον Κυπριακό Ελληνισμό δεν τα ακύρωναν οι ενέργειες των Αθηνών με την πολιτική της μονομερούς ελληνοτουρκικής φιλίας που εφαρμόζουν και σε βάρος της Κύπρου.

    Τα ελλαδικά πολιτικά κόμματα αποποιούνται των ευθυνών τους έναντι της Κύπρου και των υποχρεώσεων της Ελλάδος ακόμα και σαν εγγυήτριας δυνάμεως. Ασφαλώς και τα κυπριακά κόμματα δεν είναι άμοιρα ευθυνών για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Κύπρος, την κύρια όμως ευθύνη την φέρει η Ελλάδα, αφού πάντα "καπέλωνε" την Κύπρο και ποδηγετούσε τις εξελίξεις. Εξαίρεση όχι όμως απόλυτη, αποτελεί η προεδρία του Τάσσου Παπαδόπουλου ο οποίος πάντα γνώριζε την απροθυμία των Ελλαδιτών πολιτικών να αγωνισθούν για τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού και όχι μόνο.

    Η Αθήνα με μικρά, αλλά σταθερά βήματα αποστασιοποιείται και εγκαταλείπει την Λευκωσία συμμορφούμενη με τις επιταγές και τα συμφέροντα των Αμερικάνων και των Βρετανών, που θέλουν την Κύπρο υποχείριο τους και τον Κυπριακό Ελληνισμό στην ακμή του ξίφους των Τούρκων. Η άνευ όρων υποστήριξη της Ελλάδος προς την Τουρκία για την είσοδο της στην ΕΕ και οι πιέσεις που ασκεί στην Κύπρο για να μην προβάλει η τελευταία εμπόδια, ενώ συγχρόνως η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, διατηρεί στρατό κατοχής, εκμεταλλεύεται τις καταπατημένες περιουσίες των προσφύγων, πολλαπλασιάζει τους εποίκους και τέλος δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και του ΟΗΕ ακυρώνουν την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο για τους Κυπρίους. Αλήθεια έναντι ποίων και τι δεσμεύσεις έχουν αναλάβει οι Ελλαδίτες πολιτικοί για την ανεμπόδιστη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και ποια είναι η "αμοιβή" τους, ώστε ακόμα και σήμερα να υπάρχουν φωνές που να υποστηρίζουν λύση με βάση το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν.

    Αν οι ελλαδικές κυβερνήσεις είχαν την ελάχιστη εθνική συνείδηση και την φιλοτιμία να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού και όχι των Αμερικανο-Βρετανών, οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας θα έπρεπε να συνδυασθούν κατ΄ ελάχιστον με την πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής καθώς και όλων των εποίκων. Είναι όμως πρόθυμοι να συζητήσουν τον αφοπλισμό των νησιών του ανατολικού Αιγαίου σύμφωνα με την πρόταση του πρώην προέδρου Κ. Στεφανόπουλου. Φθάσαμε στο εξωφρενικό γεγονός οι ελλαδικές κυβερνήσεις να μην πιέζουν την Τουρκία να εφαρμόσει τις υποχρεώσεις της έναντι της Κύπρου, αλλά να ψάχνουν τρόπο ώστε να απεμπλακεί από αυτές, αδιαφορώντας για το ότι έτσι υπονομεύουν μια δίκαιη λύση του κυπριακού, έστω και στη βάση αμοιβαίων υποχωρήσεων. Αντίθετα πιέζουν την Κύπρο να ενδώσει στις παράλογες απαιτήσεις της Τουρκίας και να μην διακατέχεται από αδιαλλαξία! Η πλήρης στρέβλωσης της πραγματικότητας και ο ορισμός του στρουθοκαμηλισμού για την ελληνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία.

    Η κυβέρνηση Καραμανλή διεμήνυσε στην Κύπρο, ότι άλλο πράγμα είναι τα ελληνοτουρκικά και άλλο το Κυπριακό. Πέρα από το ότι η "σαλαμοποίηση" των εθνικών μας θεμάτων δεν είναι συμφέρουσα για τα εθνικά μας δίκαια, αφού με τον διαχωρισμό τους η Τουρκία μπορεί πολύ πιο εύκολα να τα υπερκεράσει τμηματικά - και με σύμμαχο τις ΗΠΑ- αποφεύγοντας τον σκόπελο της αντιμετωπίσεως των συνολικά, ξεχνά ο κ. Καραμανλής τις ευθύνες του συνονόματου θείου του για τις τραγικές καταστάσεις που έχει βιώσει η Κύπρος μετά τις υπογραφές των συνθηκών Ζυρίχης και Λονδίνου, όπου νομιμοποίησε την δυνατότητα των Τούρκων να επεμβαίνουν στο νεοσύστατο τότε κράτος, υπονομεύοντας την ομαλή πορεία, ελευθερία και ανεξαρτησία της Κύπρου. Η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή θα πρέπει να κατανοήσει ότι τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό είναι άρρηκτα συνδεδεμένα αφού αμφότερα απασχολούν το ελληνικό έθνος, όχι μόνο στην Ελλάδα ή στην Κύπρο, αλλά όπου υπάρχουν Έλληνες και Ελληνισμός. Το "η Κύπρος κείται μακρά" 32 χρόνια μετά το 1974 είναι νοοτροπία που ταιριάζει σε ανελλήνιστους, λιποτάκτες και μηδίσαντες και όχι σε Έλληνες.

    Η μετατροπή του κυπριακού προβλήματος σε ευρωτουρκικό φοβίζει το ΥΠΕΞ της Ελλάδος, η οποία είναι έτοιμη έναντι οποιουδήποτε κόστους να συνεχίσει την πολιτική της ελληνοτουρκικής φιλίας, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι και στην ιδανική περίπτωση που όλα τα προβλήματα με την Τουρκία έβρισκαν λύση, δεν θα ομαλοποιούταν η κατάσταση γιατί αμέσως μετά νέες διεκδικήσεις θα πρόβαλε η Τουρκία αφού το πολιτικοστρατιωτικό κεμαλικό καθεστώς της, στηρίζει την ύπαρξη του στην όξυνση και στην αστάθεια της περιοχής. Η Κύπρος λοιπόν καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό της στήριξης της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Δυστυχώς το δόγμα "η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται" έχει πλέον παρέλθει. Η Αθήνα όχι μόνο δεν συμπαρίσταται, αλλά φροντίζει να τονίσει εμμέσως πλην σαφώς ότι τα συμφέροντα της Ελλάδος και της Κύπρου είναι διαφορετικά και δεν συμπίπτουν. Ξεχνούν όμως ότι και στο παρελθόν υπήρξαν περισσότερα από ένα ελληνικά κράτη χωρίς αυτό να τα οδηγήσει σε συγκρουόμενα συμφέροντα, αφού κοινός στόχος ήταν η ένωση του Ελληνισμού. Εκτός βεβαίως και αν εννοούν τα προσωπικά τους συμφέροντα.

    Η μη ύπαρξη σχεδίου εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία με σκοπό την απελευθέρωση των κατεχομένων 32 χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο, σε συνδυασμό με το ότι ο φάκελος της Κύπρου παραμένει ακόμη κλειστός, καταδεικνύουν τις τεράστιες ευθύνες των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων και του ύποπτου ρόλου που έχουν διαδραματίσει όλα αυτά τα χρόνια στη συνεχιζόμενη κυπριακή τραγωδία. Όμως μετά από κάθε τραγωδία έρχεται και η κάθαρσις.

    Κατηγορία: