Είμαστε ακόμα ζωντανοί

  • Δημοσιεύτηκε: 27 Δεκέμβριος 2004

    Άσσια - Κατεχόμενη Αμμόχωστος. Η 17η Δεκεμβρίου του 2004 θα μείνει στην ιστορία ως μια ακόμα αποφράδα μέρα για τον Ελληνισμό. Στη διάσκεψη των Βρυξελών μετά από την άτακτη υποχώρηση της Ελληνικής πλευράς, απωλέστηκε το ισχυρό όπλο του βέτο. Ένας αλαζονικός Ερτογάν, είχε το θράσος να επιβάλει τους δικούς του όρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία αιτείται να ενταχθεί η χώρα του. Η πλευρά μας, με τη στάση της είχε 'καταφέρει' και πάλι να δώσει ενδείξεις ότι θα υποχωρούσε, και δε θα έκανε χρήση του βέτο. Δείξαμε πάλι τα οπίσθιά μας, πάει... το σηκώσαμε το χούι, κι ο Τούρκος μας έδειξε πάλι τον ανδρισμό του. Η κατεχόμενη Κυπριακή Δημοκρατία έδωσε πράσινο φως στον κατακτητή της, τη στιγμή που αυτός δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της, ως κράτος, στον παγκόσμιο χάρτη. Αυτό έγραψε η ιστορία στις 17 του Δεκέμβρη. Έφυγαν θριαμβευτές οι Τούρκοι, κι εμείς εξευτελιστήκαμε... "αγοράζοντας ελπίδα".

    Από αυτά τα αυτονόητα, και σημαντικότατα για την επιβίωση μας, που ζητούσαμε, καταντήσαμε να αρκεστούμε τελικά με την υπόσχεση της Τουρκίας για υπογραφή της τελωνιακής ένωσης της Τουρκίας με τα 25 μέλη της Ε.Ε. Αρκεστήκαμε με κάτι το οποίο ούτως ή άλλως θα συνέβαινε σε κάποιο στάδιο. Πολλοί πανηγυρίζουν ότι αυτό αποτελεί έμμεση αναγνώριση, "εάν γίνει". Η μεγάλη πιθανότητα πάντως, είναι να μην γίνει. Είναι γι αυτό που λέμε ότι στις Βρυξέλες "αγοράσαμε ελπίδα". Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε. Για αυτό το ανύπαρκτο κέρδος, το όπλο για το οποίο είχαμε, κατά τις διακηρύξεις των ηγετών μας, αρχικά επιδιώξει να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει απολεσθεί.

    Οφείλει ο κάθε πολίτης να διερωτηθεί για το τι προκάλεσε την τελική εγκατάλειψη του στόχου, που δεν ήταν άλλος από την Ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού (οι δηλώσεις για πήχες που δεν πρέπει να είναι ψηλά, αυτό οριστικοποιούσαν, αν και ήταν ήδη γνωστές οι βουλές των ταγών μας). Είναι εξοργιστικό! Δεν είχαμε θέσει υποψηφιότητα για ένταξη στην Ε.Ε. ακριβώς για να οπλιστούμε με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο στην προσπάθεια για αναζήτηση σωστής Ευρωπαϊκή λύσης του Κυπριακού; Τι σόι Ευρωπαίοι θα είμαστε εάν για μας αντί για Ευρωπαϊκό κεκτημένο ισχύσει το Αφρικάνικο Απάρντχαιντ του σχεδίου Ανάν; Αν αυτοί που το υποστηρίζουν νομίζουν ότι έχουν δεσμευτεί και δεν μπορούν να ξεφύγουν η πιο ενδεδειγμένη λύση θα ήταν να πάνε σπίτι τους. Έχουμε πιο πολλές ελπίδες να επιβιώσουμε, χωρίς αυτούς και το σχέδιο-εφιάλτη που μας έφεραν.

    Τι συμβαίνει σε αυτό το πολύπαθο νησί; Οι πραγματικοί φίλοι της Κύπρου στην Ευρώπη εκπλήσσονται με τα όσα πράττει η ηγεσία μας. Μας λένε ότι δεν μπορούν να μας βοηθήσουν, αφού εμείς δεν βοηθούμε τους εαυτούς μας. Πώς όμως να μας βοηθήσουν αν οι ηγέτες μας επιμένουν να νεκραναστήσουν ένα σχέδιο που θα φέρει την καταστροφή μας (και αυτή της Ευρώπης); Δεν είναι σχιζοφρενικό να επιμένουν σε ένα σχέδιο που διαολοστείλαμε - ας μας συγχωρεθεί η έκφραση - με το συντριπτικό 76%;

    Το σχέδιο Ανάν επανέρχεται λοιπόν δριμύτερο, μόνον με διακοσμητικές αλλαγές και μόνον αφελείς και άσχετους πείθουν οι βαρύγδουπες διακηρύξεις για τις αλλαγές που θα το κάνουν λειτουργικό και βιώσιμο. Δεν είναι δύσκολη η πρόβλεψη: Θα μας το ξαναφέρουν, με τις ευλογίες όλων, αυτό άλλωστε θέλουν δυστυχώς κι οι ηγέτες του Ελληνισμού. Και η Τουρκία, έχοντας υπόψη τις θέσεις αυτές των ηγετών μας και με αυτά που προηγήθηκαν στις Βρυξέλλες θα μπορεί άνετα να πει: "Τι μου ζητάτε να αναγνωρίσω την Κ.Δ. στο μέσο των διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού, αφού το ζητούμενο σε αυτές, βάση όσων ζητούν οι ίδιοι οι ηγέτες των Ελλήνων, είναι η δημιουργία ενός νέου κράτους με βάση το σχέδιο Ανάν; Θα αναγνωρίσω το νέο κράτος όταν θα λυθεί το Κυπριακό." Δεν νομίζουμε να είναι μια υπερ-απλούστευση η άποψη αυτή, αφού οι Τούρκοι δεν κρύβουν τις προθέσεις τους.

    Πάντα θα ελπίζουμε για κάτι καλό, και αναπόφευκτα θα υπάρχει και η κινητήριος δύναμη για αγώνα. Ειδικά μετά το σωτήριο "ΟΧΙ" της 24ης Απριλίου, πιστέψαμε και ελπίσαμε. Από τις Βρυξέλες όμως η Κυπριακή Δημοκρατία έφυγε βαριά τραυματισμένη και αιμορραγούσα... Και θα φτάσει στο τέλος της σύντομης ιστορίας της, αν ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος δεν φροντίσει να διαφυλάξει το κράτος που παρέλαβε, προστατεύοντας κατά συνέπεια τον Κυπριακό Ελληνισμό. Υπάρχει περιθώριο για την εξιλέωση. Ο λαός, παρά την απογοήτευση, θυμάται τη νύκτα στο προεδρικό μετά το ιστορικό διάγγελμα και ελπίζει. Στις Βρυξέλες χάθηκε μόνον μια μάχη. Είμαστε όμως ακόμα ζωντανοί...

    Κατηγορία: