Είμαι Ελληνίδα δασκάλα, έχω τον Ελληνισμό μέσα μου Συνέντευξη της Χαράς Νικοπούλου στην TV Θεσσαλονίκη

  • Δημοσιεύτηκε: 20 Φεβρουάριος 2008

    Την περασμένη Τρίτη 12 Φεβρουαρίου, η Χαρά Νικοπούλου μίλησε για την εθνικής σημασίας περιπέτειά της στον Γιάννη Κουριαννίδη, κατά την διάρκεια της εκπομπής "Τοπικά - Μετωπικά" που διατηρεί στο κανάλι της Θεσσαλονίκης «TV - Θεσσαλονίκη». Το πλήρες κείμενο της απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας τους έχει ως εξής:

    Κυρία Νικοπούλου, πώς είναι τώρα η κατάσταση στην περιοχή σας;

    Κατ' αρχήν σας ευχαριστώ για την φιλοξενία, όντως στην περιοχή πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν δύσκολες συνθήκες. Δεν μπορούμε να καταδικάσουμε ένα ολόκληρο χωριό, κάποιοι μεμονωμένοι κύκλοι προσπαθούν να σαμποτάρουν το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή, είτε αυτό προέρχεται από την πολιτεία, είτε μέσα από τα ελληνικά σχολεία. Μετά τα γεγονότα που είχαν συμβεί τον προηγούμενο Νοέμβριο, πίστευα ότι έχουμε ηρεμήσει, ότι έχουμε πάρει ο καθένας τον δρόμο του κι ότι οι άνθρωποι που είχαν κάποιες αντιρρήσεις, είχαν καταλάβει ότι δεν συντρέχει λόγος για να φύγω από το σχολείο. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα ξεκινήσει χορωδία με τα παιδιά, γιατί στις 29 Φεβρουαρίου έχουμε κληθεί από έναν εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να μας τιμήσουν για την χορωδία που έχουμε στο σχολείο και για το έργο που γίνεται. Και είχα προετοιμάσει τα παιδιά, είχα μοιράσει τραγούδια και ξεκινήσαμε την χορωδία. Δυστυχώς μου ερχόντουσαν από την αρχή της εβδομάδος μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά...

    Γιατί έγινε αυτό; Για λόγους ασφαλείας; Τι επικαλούνταν οι γονείς;

    Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε. Εν πάση περιπτώσει, ξεκινήσαμε πρόβες. Την Πέμπτη το βράδυ ήμουν στο σχολείο, είχα κατά νου ότι μαζί με την χορωδία θα έπρεπε να μιλήσω και με την καθαρίστρια, γιατί το πρωί μου έκαναν παράπονα οι συναδέλφισσες για την καθαριότητα του σχολείου - το σχολείο είχε παραμείνει τέσσερις μέρες ακαθάριστο - ήταν σε άθλια κατάσταση, για να καταλάβετε οι συνάδελφοι έβαλαν τα παιδιά να καθαρίσουν, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν μάθημα. Με ενημερώνουν λοιπόν το πρωί και τους λέω θα μιλήσω εγώ στην καθαρίστρια, θα την δω το απόγευμα, μετά την χορωδία.

    Πράγματι, πήγα στον χώρο του σχολείου, εκεί η καθαρίστρια ήλθε σε λογομαχία με τα παιδιά, που της είχαν ήδη κάνει κάποια παράπονα. Εγώ παρακάλεσα την καθαρίστρια να μην συνεχίσει αυτόν τον διάλογο, γιατί με τα παιδιά δεν πρέπει να τα βάζουμε, και της είπα: «Σε παρακαλώ να μην συνεχιστεί αυτή η κόντρα με τα παιδιά κι όσο μπορείς να καθαρίζεις περισσότερο, γιατί οι δάσκαλοι του πρωινού κύκλου έκαναν παράπονα». Εκείνη θεώρησε ότι εγώ είχα προηγούμενα μαζί της και ότι εγώ έχω κάποιον απώτερο σκοπό για την επίπληξη και δεν άκουσε τι της έλεγα. Μου μίλησε άσχημα, εν πάση περιπτώσει εγώ μπήκα στην τάξη και άρχισα να κάνω την πρόβα με την χορωδία.

    Σε λίγη ώρα βλέπω τον άντρα της καθαρίστριας να έρχεται μαινόμενος και στα τουρκικά ωρυόμενος προς το σχολείο και εκεί άρχισε να με σπρώχνει, να με απειλεί, να μου λέει ότι αύριο θα σου δείξω ποιος είναι ο Οσμάν, να μην ξαναμιλήσεις άσχημα στην γυναίκα μου. Προσπάθησα να τον καλοπιάσω, μου λέει δεν ακούω τίποτα, τα 'χω τόσα πολλά μαζεμένα. Του λέω εγώ δεν έχω μαζί σας προηγούμενα. Κάθησα στην καρέκλα για να του δείξω ότι δεν είμαι επιθετική. Τον βάζω απέναντί μου να καθίσει. Αυτός δεν κάθησε και δυστυχώς πάνω στα νεύρα του με χτύπησε με την γροθιά του και δυστυχώς με χτύπησε πάνω στον καρπό. Και για εμένα όπως καταλαβαίνετε, το χέρι είναι το όπλο μου, είμαι δασκάλα. Ούτε ακορντεόν μπορούσα να παίξω, ούτε και στο μάθημα μπορώ να αντεπεξέλθω.

    Μάλιστα, έχετε πάθει κάποια ζημιά;

    Αυτή την στιγμή έχω κάποιες κακώσεις, οίδημα και είναι σε νάρθηκα το χέρι μου.

    Και αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2008, στην ελληνική επικράτεια, επειδή μία δασκάλα θέλει να κάνει απλά την δουλειά της. Και έχει αυτή την αντιμετώπιση. Από ότι γνωρίζουμε κυρία Νικοπούλου, καταθέσατε μήνυση και ο κύριος αυτός κατεδικάσθη σε δέκα μήνες φυλάκιση; Ανησυχείτε για την ασφάλεια σας στο χωριό; Πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

    Σας είπα και πριν ότι δεν μπορούμε να καταδικάσουμε ένα ολόκληρο χωριό. Σίγουρα τρομοκρατήθηκα από το περιστατικό. Αλλά χθες το απόγευμα δέχθηκα τόσους πολλούς συγχωριανούς στο σπίτι, που μου εξέφρασαν την συμπαράστασή τους και ότι είναι δίπλα μου και πλέον δεν φοβάμαι! Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, διότι βλέπουμε ότι αυτή η προσπάθεια των κύκλων του προξενείου να περάσουν στην περιοχή, δεν έχει κατ' ανάγκη αποδέκτες όλους τους μουσουλμάνους. Ειδικά οι Αλεβίτες του χωριού ήλθαν στο σπίτι, μου συμπαραστάθηκαν, μου μίλησαν με τον καλό τους λόγο και μου έδωσαν θάρρος να συνεχίσω.

    Είπατε οι Αλεβίτες; Υπάρχουν Αλεβίτες στο Μέγα Δέρειο;

    Ακριβώς!

    Τα γεγονότα αυτά κυρία Νικοπούλου, νιώθετε να σας κάμπτουν το φρόνημα και την αποφασιστικότητά σας;

    Σαφέστατα όχι. Και θα σας πω ότι με αυτήν την παιδεία και με αυτήν την κουλτούρα είμαι μεγαλωμένη, έχω τον Ελληνισμό μέσα μου. Και δεν τίθεται θέμα ηρωισμού, αλλά αυτή είναι η δουλειά μου, αυτό είναι το πιστεύω μου. Είμαι Ελληνίδα δασκάλα και δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Και θα σας πω και κάτι ακόμη. Πιστεύω πως αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην μειονότητα, πρέπει να εξυγιανθεί από την ρίζα και όχι από τις άκρες των κλαδιών. Δηλαδή, από το να δίνουμε κάποια ποσόστωση για να περνούν τα παιδιά των μουσουλμάνων πιο εύκολα στο δημόσιο, γιατί η μητρική τους γλώσσα είναι η τουρκική και δεν γνωρίζουν τα ελληνικά, πρέπει για να εξυγιανθεί αυτό το πράγμα, να πάμε στην ρίζα, το σχολείο πρέπει να ενισχύσουμε, να κάνουμε δημόσια τα σχολεία της μειονότητας και να πάψουν πλέον να είναι δίγλωσσα.

    Κυρία Νικοπούλου τα είπατε όλα, νιώθω βαθιά συγκινημένος για την όλη σας τοποθέτηση, νομίζω ότι τα λόγια σας πρέπει να ακουστούν όσο πιο δυνατά γίνεται. Να είστε σίγουρη ότι από την πλευρά μας θα κάνουμε ότι μπορούμε για να πετύχετε τον σκοπό σας.

    Θα σας πω κάτι τελευταίο: Στις 29 Φεβρουαρίου, η εκδήλωση θα γίνει με την χορωδία στην Αθήνα και τα παιδιά θα τραγουδήσουν τα ελληνικά τραγούδια. Θα τραγουδήσουν τον Χατζηδάκη, τον Θεοδωράκη, όλα τα τραγούδια που είχαν μάθει τα τελευταία τρία χρόνια, για να περάσουν το μήνυμα του Ελληνισμού παντού. Ακόμα δεν έχουμε κλείσει την αίθουσα, είμαστε στην διαδικασία για να γίνει αυτή η εκδήλωση. Ευχαριστώ πολύ για την στήριξη.

    Εμείς σας ευχαριστούμε.