Γρηγόρη Αυξεντίου, ζεις και μας καθοδηγείς

  • Δημοσιεύτηκε: 28 Φεβρουάριος 2006

    Τις μέρες αυτές, αναπόφευκτα έρχεται στην μνήμη μας η θυσία του σταυραετού του Μαχαιρά, του Γρηγόρη Αυξεντίου. Αναλογιζόμαστε σήμερα αυτό που έκανε για μας ο ήρωας. Επέλεξε με την θυσία του να γίνει φάρος αγωνιστικότητας και πατριωτισμού, για να καθοδηγήσει τους Έλληνες της Κύπρου. Προτίμησε τον ηρωικό θάνατο από την παράδοση στους αποικιοκράτες. Έγινε ολοκαύτωμα για να μεταδώσει το μήνυμα της λευτεριάς. Έδειξε σε όλο τον κόσμο πως πολεμούν και πως πεθαίνουν οι Έλληνες, δίδοντας ένα ανεπανάληπτο μάθημα στους 'Aγγλους στρατοκράτες.

    Μόλις πριν 49 χρόνια ακούστηκε το σύγχρονο «Μολών Λαβέ» του Γρηγόρη Αυξεντίου, που συγκλόνισε τους απανταχού Έλληνες. Μόνο μισός σχεδόν αιώνας πέρασε από την ηρωική θυσία του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α., που κατέρριψε την θεωρία που έλεγε ότι εναντίον των υπερδυνάμεων δεν μετρούν τάχατες οι ηρωισμοί. Με την αυταπάρνησή του, διέψευσε πανηγυρικά τους ρεαλιστές της εποχής του. Η κραταιά αυτοκρατορία, αδυνατώντας να βρει τις λύσεις, επέλεξε στο τέλος την άνανδρη δολοφονία. Το αυτόματο του Αυξεντίου σίγησε, αλλά η στρατιωτική υπερδύναμη είχε νικηθεί κατά κράτος. Η σάρκα και το πνεύμα ορθώθηκαν μπροστά στο ατσάλι, και νίκησαν, κι ο ηρωισμός του Έλληνα έφεδρου ανθυπολοχαγού είχε θριαμβεύσει της στρατιωτικής υπεροχής. Αντικρίζοντας το καμένο κορμί του σταυραετού του Μαχαιρά, οι 'Αγγλοι δυνάστες γνώριζαν μεγάλη πανωλεθρία.

    Δεν χρειάζεται άλλα λόγια ο ήρωας. 'Αλλη τιμή του πρέπει. 'Αλλο μας θέλει να κάνουμε. Να κάνουμε επιτέλους πράξη αυτό που εκφωνούν διάφοροι, στο μνημόσυνο του: «Να γίνουμε επιτέλους οι άξιοι συνεχιστές του αγώνα του». Αντί αυτού όμως, τι βλέπουμε να γίνεται; Ο κυπριακός Ελληνισμός του 2006 πόρρω απέχει σε αξίες, ιδανικά, και συμπεριφορά από την γενιά του '55. Μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων της Κύπρου, αφημένο στην παρακμή, από μια ηγεσία που στην πλειοψηφία της είναι άχρωμη, άψυχη, και άτολμη, έρμαιο στις βουλές των ξένων, και που προπαντός μοιάζει να μην είναι ελληνική, και αντάξια της θυσίας του Γρηγόρη που φιλοδοξούμε να τιμήσουμε (μάλλον συμπεριφέρεται σαν ηγεσία νεοεισελθείσας φοινικικής επαρχίας στην Ευρώπη). «Σώφρονες πολιτικοί», που μας έφεραν με την «σοφία» τους στο σχέδιο Ανάν, ένα βήμα πριν από την τουρκοποίηση, επιμένουν, ακόμα και μετά την βροντερή έκφραση της βούλησης του 76% στο δημοψήφισμα, να περιφέρουν το πτώμα του σχεδίου Ανάν (ενός σχεδίου που παραδίδει κατ' ομολογία των Αμερικανών, την Κύπρο στην Τουρκία), στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ηγέτες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις, ελίσσονται επιδέξια, επαγγελματικά, με στόχο να αποπροσανατολίσουν και να ξεγελάσουν. Αλίμονο. Ο λήθαργος στον οποίος βρισκόμαστε, η αποσύνθεση της κοινωνίας του πήγαινε-έλα στα κατακτημένα εδάφη, των διασκεδάσεων στα καζίνα της Κερύνειας, των φόρων υποτελείας που επίσημα και με «ευρωπαϊκή βούλα» πληρώνουμε (χάριν της «επαναπροσέγγισης» και της «επανένωσης»), δεν έχουν καμία σχέση με αγώνα.

    Παρόλα τα κακά, τα οποία πρέπει να τονίζουμε (αν θέλουμε να ονομαζόμαστε ρεαλιστές), δεν είναι όλα μαύρα. Υπάρχουν και οι αγωνιστικές δυνάμεις στην Κύπρο. Υπάρχουν οι συνεχιστές του ΟΧΙ του Αυξεντίου, και του ΟΧΙ του 2004. Υπάρχουν και αυτοί μιλούν για απελευθέρωση και αποκατάσταση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και όχι για «επανένωση» (λέξη που εφεύραν οι εχθροί της Κύπρου, που επεξεργάζονται την καταστροφή μας). Υπάρχουν αυτοί που μιλούν για μια εθνοπρεπή, Ευρωπαϊκή λύση, και όχι για αλλαγές επί του σχεδίου Ανάν, που δήθεν εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα.

    Ο αγώνας λοιπόν συνεχίζεται, κάτω από τις οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες. Εξάλλου, αντλούμε δύναμη από τις μαύρες σελίδες της σκλαβιάς, από τις οποίες κάποιοι «ξεροκέφαλοι» Έλληνες, όπως ο Γρηγόρης Αυξεντίου, βγήκαν ελεύθεροι και νικητές. Γιατί γι' αυτούς που ξέρουν από τον κόσμο τους, η θυσία του Γρηγόρη, είναι ο ορισμός της Ελευθερίας. Κι αν μας δίδαξε κάτι σπουδαίο αυτή η θυσία, είναι ότι ο αγώνας για λευτεριά θα συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται, γιατί ακριβώς, ο πιο ελεύθερος σύγχρονος Έλληνας, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ζει στις καρδιές μας, και μας καθοδηγεί...

    Κατηγορία: