Αν ο Μάντακας ζούσε...

  • Δημοσιεύτηκε: 06 Μάρτιος 2013

    Στις 28 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 38 χρόνια από την δολοφονία του εθνικιστή φοιτητή Μίκη Μάντακα στην Ρώμη από τους αριστερούς τρομοκράτες της εποχής. Και μπορεί στην Ιταλία να γεμίζουν οι δρόμοι των πόλεων συνθήματα και αφίσες που θυμίζουν την μνήμη του, στην Ελλάδα όμως λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν τα γεγονότα ή τον θυμούνται. Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι μια άλλη ιστορία που σχετίζεται με τα λάθη, τις φοβίες και τις επιλογές του «χώρου». Όμως αυτό δεν έχει και τόσο σημασία πια.

    Ο Μάντακας το 1975 έκανε μία δύσκολη επιλογή. Όντας γόνος μιας «δημοκρατικής» οικογένειας με παππού κινηματία του '30 και μετά στρατηγό του ΕΛ.ΑΣ., είχε όλα τα εχέγγυα για μία καριέρα αντιστασιακούς και προοδευτικού αγωνιστή. Αυτός όμως, περνώντας τον προσωπικό του Ρουβικώνα, πήγε στην αντίπερα όχθη και πλήρωσε με την ζωή του αυτή του την επιλογή.

    Θα μπορούσε εύκολα να ήταν σε κάποια συνιστώσα του κεντροαριστερού κινήματος. Θα μπορούσε να σπουδάσει, να γυρίσει στην Ελλάδα, να κάνει καριέρα πολιτική ή τουλάχιστον επαγγελματική, διαπλεκόμενη ή μη. Θα μπορούσε σήμερα να μιλά για την γενιά του Πολυτεχνείου, την γενιά του δηλαδή και να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί αυτή απέτυχε και να φωνάζει για τον κίνδυνο της ανόδου του φασισμού και του εθνικισμού. Θα μπορούσε, αλλά δεν το έκανε, είτε από συνειδητή επιλογή, είτε από γινάτι, είτε γιατί από τύχη βρέθηκε απέναντι όλων αυτών.

    Παρόλα αυτά και ασχέτως της πολιτικής του επιλογής θα μπορούσε να μην είχε βρεθεί στον δρόμο της σφαίρας που τον σκότωσε. Θα μπορούσε να είχε ζήσει και γυρίσει στην Ελλάδα ως εθνικιστής. Θα μπορούσε να είχε ιδιωτεύσει ή να ασχοληθεί με κάποια ή με κάποιες από τις φράξιες του πατριωτικού χώρου της πατρίδας μας. Θα μπορούσε να είχε απογοητευθεί από την φαγωμάρα, τους αρχηγισμούς, την πολυδιάσπαση, την αδυναμία έκφρασης ενός ουσιαστικού πολιτικού λόγου, μίας πραγματικής εναλλακτικής στο μεταπολιτευτικό σύστημα.

    Όμως σήμερα θα ήταν ευτυχισμένος. Γιατί πολύ απλά θα έβλεπε το οικοδόμημα που χτίστηκε από τους ψεύτικους μύθους του Πολυτεχνείου και της Αριστεράς να καταρρέει στα μάτια μίας κουρασμένης από αυτά κοινωνίας. Θα έβλεπε την οικονομία της αγοράς να αποδεικνύεται αυτή που πραγματικά είναι, μία φούσκα βασισμένη σε νόμους αφύσικους. Θα έβλεπε τους Έλληνες να είναι ξεσηκωμένοι ενάντια σε αυτούς που τους κάνουν ξένους ή φοβισμένους στον τόπο τους και να ψάχνουν έστω στα τυφλά για λύσεις. Θα θυμόταν τον Αλμιράντε, τον Ραούτι, τον Γκρατσιάνι και πολλούς άλλους διανοητές της γείτονος που τα είχαν προβλέψει όλα αυτά και αγωνίζονταν εναντίον τους ήδη από την δεκαετία του '70.

    Φέτος λοιπόν, στις 28 Φεβρουαρίου για μία ακόμη χρονιά, στο σημείο της δολοφονίας του, στην Via Ottaviano της Ρωμης θα ακουστεί από τα στόματα εκατοντάδων εθνικιστών το «Μίκης Μάντακας, Παρών». Αυτό το «Παρών» όμως θα είναι και πιο ουσιαστικά από ποτέ γιατί ο Μάντακας, ο εθνικιστής και κυρίως οι ιδέες του είναι σήμερα, εκούσια ή ακούσια λίγη σημασία έχει, πιο παρόντα από ποτέ στην Ελλάδα.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 1ης Φεβρουαρίου 2013 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.
    Κατηγορία: