Αναζητώντας την Ελληνική Δεξιά

  • Δημοσιεύτηκε: 28 Απρίλιος 2008

    Ο κ. Γιάννης Μοίρας ήταν αρκετά σαφής στο άρθρο του στο επίσημο περιοδικό της Νέας Δημοκρατίας (Μετεξέλιξη): «η ΝΔ πρέπει να γίνει από κόμμα κεντροδεξιό, κόμμα κεντρώο» (Οκτώβριος 2007). Αν δεν ήταν ο αναπληρωτής Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος της ΝΔ αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μία απλή προσωπική του τοποθέτηση. Αυτή είναι όμως η συνολική μετεξέλιξη-μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σήμερα. Όλη η κυβερνητική ατζέντα της ΝΔ συμπορεύεται με αυτή την στρατηγική: ελληνοτουρκική προσέγγιση, ενσωμάτωση μεταναστών, σύμφωνο ελευθέρας συμβιώσεως, το οποίο θα επεκταθεί αργότερα και στους ομοφυλόφιλους, διαπολιτισμική εκπαίδευση, απίσχναση του εθνικού κράτους στο νεφελώδες όνομα της «Ευρώπης».

    Στην ουσία η ΝΔ υλοποιεί την ιδεολογική και πολιτική ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, μετατρεπόμενη σε κόμμα της «Νέας Εποχής», το οποίο έχει σπάσει κάθε δεσμό με την Δεξιά παράταξη. Την παράταξη που υπερασπίσθηκε την εθνική κυριαρχία τον Νοέμβριο του 1916 από τις Αγγλο-γαλλικές ξιφολόγχες του Βενιζελικού πραξικοπήματος της Θεσσαλονίκης, την παράταξη που διέσχισε τον Σαγγάριο, που έγραψε το Έπος του 1940 και απελευθέρωσε την Βόρειο Ήπειρο, που κράτησε την Αθήνα ελεύθερη τον Δεκέμβριο του 1944, που ίδρυσε την ΕΟΚΑ και έδωσε τον αγώνα για την Ένωση της Κύπρου. Την παράταξη του Δραγούμη, του Παλαμά, του Εγγονόπουλου, της Παξινού, του Καραγάτση, του Ελύτη.

    Η μετεξέλιξη της Νέας Δημοκρατίας αφήνει ένα μεγάλο πολιτικό κενό. Διότι η Ελλάς μπορεί να μην έχει δεξιό κόμμα, έχει όμως δεξιούς πολίτες. Με βάση τις εξαμηνιαίες τάσεις της MRB (Ιούνιος 2007) στην Δεξιά κατατάσσεται το 34% των Ελλήνων πολιτών, το οποίο αντιστοιχεί στο 80% των ψηφοφόρων της ΝΔ! Αν οι δεξιοί ψηφοφόροι της ΝΔ σταματήσουν να την ψηφίζουν τα ποσοστά της ΝΔ θα είναι ισάξια του ΚΚΕ.

    Το ερώτημα για το πατριωτικό κίνημα είναι αν αυτό μας αφορά. Η δική μου απάντηση είναι ότι μας αφορά και για να γίνω πιο σαφής, εγώ πιστεύω ότι η Ελλάς έχει ανάγκη σήμερα από ένα «Χριστιανοδημοκρατικό» κόμμα, ή από ένα κόμμα που θα διαπνέεται από τις αρχές ενός «Εθνικού Ρεπουμπλικανισμού».

    Ποιο θα είναι το ιδεολογικό περίγραμμα αυτού του κόμματος;

    • ο πατριωτισμός
    • ο χριστιανικός ουμανισμός, σε συνάφεια με τον ορθό λόγο της Αρχαιοελληνικής σκέψεως

    Ποια θα είναι η πολιτική ατζέντα αυτού του κόμματος;

    • η υπεράσπιση του εθνικού κράτους
    • η εμπέδωση των εθνικών αξιών στην κοινωνία
    • ένα κράτος δικαίου για όλους τους πολίτες

    Παρενθετικά: Η οντολογική κρίση του Ανθρώπου

    Οι πολιτικές ιδεολογίες απορρέουν από ευρύτερες φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Η Δεξιά σε φιλοσοφικό επίπεδο προτάσσει το «πρόσωπο» και όχι το «άτομο». Το «πρόσωπο» εμπεριέχει οντολογικά, πολιτισμικά και αξιακά χαρακτηριστικά. Συνδέεται με το εθνικό περιβάλλον στο οποίο ζει και δραστηριοποιείται και μέσα από το οποίο νοηματοδοτείται. Η Δεξιά και ο Εθνικισμός προτάσσουν τον «συλλογικό άνθρωπο», ο οποίος εναρμονίζει τις προσωπικές του στάσεις με την ταυτότητα του έθνους και του πολιτισμού του. Στον χριστιανισμό επίσης το «πρόσωπο» θεωρείται ιερό, ως κατ' εικόνα και ομοίωση του ίδιου του Θεού.

    Αντιθέτως, ο Φιλελευθερισμός μιλάει για το αφηρημένο «άτομο» και τα δικαιώματά του με μία εγωκεντρική διάσταση, αποσυνδέοντας την ανθρώπινη υπόσταση από την ιστορική διαδρομή του εθνικού του πολιτισμού και την καταγεγραμμένη αξιακή του αναφορά. Κατ' αυτό τον τρόπο ακυρώνεται η οντολογική υπόσταση του ανθρώπου, ως συλλογικού όντος που αποκτά συνείδηση του εαυτού του μέσω της αλληλοεπιδράσεως που έχει με την εθνική του κοινότητα και τον πολιτισμό του. Ο Φιλελευθερισμός ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο-καταναλωτή που επιλέγει μία αυστηρώς ατομική στάση ζωής, διαποτισμένος από το εκκοσμικευμένο πνεύμα του Διαφωτισμού. Όλο του το «είναι» επικεντρώνεται στο αποξενωμένο «εγώ» του.

    Η σημερινή κρίση λοιπόν είναι πρωτίστως κρίση της οντολογικής υποστάσεως του ανθρώπου. Τον 17ο αιώνα «σκοτώσαμε τον Θεό» στο όνομα της «προόδου» και των οικονομικών επιτευγμάτων της εποχής (άνοιγμα θαλασσίων οδών, ελεύθερο εμπόριο, ανάπτυξη των επιστημών). Η Γαλλική επανάσταση και ο Φιλελευθερισμός στην θέση του Θεού τοποθέτησαν τον «έλλογο άνθρωπο», ο οποίος με ορθολογικά κριτήρια θα οδηγούσε την ανθρωπότητα στο «βασίλειο της ορθού λόγου», όπου το «πνεύμα» θα υπέτασσε τις πρωτόγονες ορμές του ανθρώπου, μακριά από πολέμους και μίση.

    Σε συνέχεια αυτών γεννήθηκε ο Μαρξισμός, ο οποίος θα διόρθωνε τις αδικίες του πρώτου και θα οδηγούσε αυτός την ανθρωπότητα στο «βασίλειο της κοινωνικής ισότητος», καθώς θα απελευθέρωνε τους ανθρώπους από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας. Ο Μαρξισμός τελικώς οδήγησε στο «βασίλειο των γκούλαγκ» και ο Φιλελευθερισμός στην Pax Americana. Διότι σε έναν κόσμο δίχως Θεό τα πάντα επιτρέπονται, έλεγε ο Ντοστογιέφσκι. Στην θέση του Θεού μπορείτε να βάλετε και άλλες αξίες. Σε ένα κόσμο χωρίς έθνη, οι «άνθρωποι» είναι ομοιώματα, απλές ανταλλακτικές αξίες σε μία οικουμενική γραμμή παραγωγής. Ποιος ελέγχει και ποιος εκλέγει τον εργοδηγό αυτής της γραμμής;

    Η κρίση του πολιτικού συστήματος

    Ο δικομματισμός και το πολιτικό σύστημα απομυθοποιείται καθημερινώς στα μάτια του πολίτη, καθώς αδυνατεί να προσφέρει ασφάλεια και ευημερία. Το εθνικό κράτος συρρικνώθηκε μέσα από «μετα-νεωτερικές επιλογές» (πολιτικές και οικονομικές) και την απόσχιση της πολιτικής από το «εθνικό έδαφος», αφού για ότι συμβαίνει στην χώρα μας οι πολιτικοί λένε ότι δεν φέρουν καμμία ευθύνη, καθώς «όλα είναι προ-αποφασισμένα» πλέον σε ένα διεθνικό πεδίο, από την Ε.Ε. έως το ΝΑΤΟ. Ο λαός βλέπει το εθνικό κοινοβούλιο όχι ως χώρο αποφάσεων και μετουσιώσεως της εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας, αλλά ως χώρο στον οποίο μετασταθμεύουν αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο εξωτερικό. Κάτι σαν διέλευση transit.

    Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε αντιθέτως ότι η ιδεολογική ταυτότητα, η σαφήνεια των πολιτικών θέσεων, η διάθεση συγκρούσεως με το πολιτικό σύστημα, τα πρόσωπα που εκφράζουν διακριτές πολιτικές, επιβραβεύονται από το εκλογικό σώμα, ένα σώμα που αμφισβητεί την απίσχναση των πολιτικών διαφορών και τον συνωστισμό όλων σε ένα φαντασιακό «κοινωνικό κέντρο». Οι πολιτικοί άφησαν τους επικοινωνιολόγους να διαμορφώσουν την πολιτική ατζέντα και να ερμηνεύουν τις κοινωνικές τάσεις. Η αντιστροφή των ρόλων απαξίωσε την πολιτική και άφησε αναπάντητα όλα τα μεγάλα πολιτικά ερωτήματα.

    Το ρήγμα που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Αριστερά δεν πρέπει να αφήσει αδιάφορο κανένα. Διότι όπως δήλωσε ο Αλέκος Αλαβάνος στο «Βήμα» στις 2/3/08: «δεν εκμεταλλευθήκαμε τις πολιτικές συγκυρίες, τις προκαλέσαμε». Την ίδια ώρα η αναζήτηση ταυτότητος της Ελληνικής Δεξιάς, η διάψευση όλων των προσδοκιών από την κυβερνητική πορεία της ΝΔ, η δυνατότητα κινητοποιήσεως των εθνικών αντανακλαστικών των δεξιών πολιτών, δημιουργεί ένα συγκρουσιακό μίγμα και στην Δεξιά. Οι συγκυρίες είναι και εδώ υπαρκτές, οι άνθρωποι που θα τις προκαλέσουν όμως;

    Aναζητώντας την Ελληνική Δεξιά

    Στο πολιτικό επίπεδο, η Ελληνική Χριστιανοδημοκρατία καλείται να εκφράσει ένα πλαίσιο ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων (corpus) συνδυάζοντας τον Πατριωτισμό με την Δημοκρατία, το πολιτικό σώμα των ελευθέρων πολιτών με την βούληση της εθνικής κοινωνίας. Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες χωρίς ένα εθνικά κυρίαρχο κράτος, ούτε το κράτος μπορεί να εκφράζει την εθνική κοινωνία χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση.

    Ο Πατριωτισμός αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο εμπόδιο στην Παγκοσμιοποίηση και αποτελεί την πιο σύγχρονη «επαναστατική θεωρία» που διαθέτουν οι λαοί στον αγώνα τους για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική συνοχή. Τον Τάσσο Παπαδόπουλο φοβόταν ο «διεθνής παράγοντας» στην Κύπρο, οι κόκκινες σημαίες του Χριστόφια δεν τους πείραξαν καθόλου.

    Ο Χριστιανισμός μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας του εθνικού πολιτισμού απέναντι στα κύματα των μουσουλμάνων μεταναστών και της πολυπολιτισμικής ουτοπίας της Αριστεράς, ενώ παράλληλα προάγει ένα πνεύμα διαλόγου και κοινωνικής αλληλεγγύης, απαραίτητα στην λειτουργία του κράτους δικαίου.

    Όλα τα σύγχρονα πολιτικά διακυβεύματα, η λαθρομετανάστευση, η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού, το μέγεθος και ο ρόλος του κράτους, η αξιακή μας αντιπαράθεση με τον Φιλελευθερισμό και την Αριστερά, υπακούν στις ως άνω αρχές. Αν το Πατριωτικό Κίνημα και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Δεξιάς αντιληφθούν το τεράστιο ιδεολογικό και κοινωνικό κενό που υπάρχει στον πολιτικό χάρτη της Ελλάδος, αν αντιληφθούμε ότι το 1/3 των Ελλήνων πολιτών υπο-αντιπροσωπεύεται, τότε μπορούμε πραγματικά να μετατρέψουμε το Πατριωτικό Κίνημα σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα.

    Να σπάσουμε την αριστερή ηγεμονία, να δώσουμε φωνή στις εθνικές αξίες που λοιδορούνται και αφορίζονται καθημερινώς, να επανεφεύρουμε την πολιτική ως διακύβευμα ιδεών και θέσεων και όχι ως μία απλή τεχνική διαχείριση. Η πολιτική είναι μία βαθύτατα αξιακή επιλογή, δεν είναι κάτι το ουδέτερο. Έχει συλλογικό χαρακτήρα που αφορά την οργάνωση του δημοσίου βίου μας, υπερκερώντας τον αυστηρά ιδιωτικό τομέα των προσωπικών μας επιλογών. Ενίοτε δε είναι και συγκρουσιακή, όταν διακυβεύεται η εθνική κυριαρχία και ο θεμελιώδης ρόλος του εθνικού κράτους.

    Αυτό το εγχείρημα βεβαίως δεν περιορίζεται μόνο στον χώρο της Δεξιάς. Διότι η πολιτική μας ατζέντα στις παθογένειες της μεταναστεύσεως, στα εθνικά θέματα, στην οικονομία και τις κοινωνικές σχέσεις, στην υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών (Εκκλησία, ο θεσμός του γάμου), δημιουργούν μία κοινωνική αντιστοίχιση που υπερβαίνει την Δεξιά και καταγράφει αποδοχή και σε πολίτες που ανήκουν στο κέντρο και τοποθετούνται γενικώς πιο φιλελεύθερα. Θέλουμε λοιπόν μία Δεξιά που εκφράζει την εθνική συλλογικότητα, σεβόμενη όμως τον «ιδιωτικό χώρο». Μία Δεξιά που υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία και τα ατομικά δικαιώματα. Εθνικό κράτος και κράτος δικαίου αποτελούν όψεις του ιδίου νομίσματος.

    Δεν σκοπεύουμε λοιπόν να εκφράσουμε την «αντίδραση», διότι αυτό θα ακυρώσει την πολιτική μας παρουσία και θα μας κάνει ακίνδυνους για το πολιτικό κατεστημένο. Εμείς θέλουμε να εκφράσουμε τον «εθνικό ριζοσπαστισμό» σε μία κοινωνία που βιώνει την παρακμή, υλική και πνευματική, απόρροια της αριστερής μεταπολιτευτικής ηγεμονίας και της συνακόλουθης ηθικής δειλίας της Καραμανλικής Νέας Δημοκρατίας.

    Ο ρόλος του ΛΑ.Ο.Σ.

    Η Ελληνική Χριστιανοδημοκρατία πρέπει να είναι ριζοσπαστική σε σχέση με την Ευρωπαϊκή, διότι η Ελλαδική Αριστερά έχει δημιουργήσει ένα ζοφερό πλέγμα εξουσίας που διαπερνά όλο τον δημόσιο βίο, απο-εθνικοποιώντας την εκπαίδευση και τις τέχνες, αποδομώντας την εθνική ιστορία (περίπτωση Ρεπούση) και διαχέοντας τον διεθνισμό σε κάθε κοινωνική έκφραση. Στην Ελλάδα δεν έχουμε ανάγκη από «συναίνεση» αλλά από «ρήξη και ανατροπή», όπως πολύ σωστά διέγνωσε ο Γιώργος Καρατζαφέρης.

    Επειδή στην ζωή, την φύση και την πολιτική η παρθενογένεση είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας, θεωρώ ότι αυτή την πολιτική λειτουργία μπορεί να την φέρει εις πέρας ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Έχουμε όλες τις δυνατότητες να το κάνουμε αυτό. Και για αυτό δεν συμφωνώ με απόψεις που συσκοτίζουν τα ιδεολογικά πρόσημα, που συμψηφίζουν την Αριστερά με την Δεξιά, που υποστηρίζουν ότι αν αυτοτοποθετηθούμε στην Δεξιά χάνουμε ένα εκλογικό κοινό που βρίσκεται στα αριστερά και ψάχνεται σήμερα.

    Εγώ πιστεύω, αντιθέτως, ότι αν τοποθετηθούμε στην Δεξιά θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε σημαντικό μερίδιο από αυτό το 34% των Ελλήνων και ταυτοχρόνως μπορούμε να φέρουμε κοντά μας και αυτούς που έλκουν την καταγωγή τους από άλλους χώρους, με βάση τις πολιτικές μας θέσεις. Αυτό φυσικά δεν θα γίνει από μόνο του. Χρειάζεται ο συνεκτικός ιδεολογικός λόγος με τις αντίστοιχες πολιτικές θέσεις, η ανάλογη πολιτική αισθητική και τα σωστά πρόσωπα που θα εκφέρουν αυτό τον λόγο στον δημόσιο διάλογο. Αυτό είναι μία ολόκληρη πολιτική στρατηγική σε βάθος χρόνου, δεν είναι κάτι το απλό και αφοριστικό.

    Οι επιλογές είναι μπροστά μας, με συν και πλην. Χρειάζεται όμως να βρούμε τους σωστούς πολιτικούς διαύλους για να μετουσιώσουμε τις ιδέες και τις θέσεις μας σε πολιτική πρακτική. Όσοι βλέπουν τον Εθνικισμό ξεκομμένο από την κοινωνία, τα αιτήματα και τις ανάγκες της, όσοι βλέπουν την ιδεολογία μας αποστεωμένη από το κοινωνικό περιβάλλον και όσοι καταφεύγουν σε μία αυθαίρετη «ιδεολογική μεταφυσική» δεν συμβάλουν στην ανάπτυξη του Πατριωτικού Κινήματος.

    Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις στον αγώνα μας. Υπάρχει ο δύσκολος δρόμος της συνδέσεως του πατριωτισμού με την κοινωνία. Όσοι εμπλεκόμαστε σε αυτό τον αγώνα οφείλουμε να εισφέρουμε ιδέες και προτάσεις, με σεβασμό στην ιστορία του κινήματός μας, αλλά και εμπιστοσύνη στο μέλλον που το κτίζουμε καθημερινώς με τον αγώνα μας.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 10 (Απρίλιος 2008) του μηνιαίου περιοδικού Patria.