Όταν οι εθνικιστές συγκρούονταν με την ΟΝΝΕΔ Συνέντευξη του Πέτρου Μυλωνά στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος»

  • Δημοσιεύτηκε: 29 Δεκέμβριος 2012

    Με αφορμή την επέτειο της Μάχης του Μακρυγιάννη, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι ο εθνικιστικός χώρος εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια έδωσε μια διαφορετική «μάχη» για τα Δεκεμβριανά. Την «πολιτική» μάχη ενάντια στην λήθη και την αμνηστία που το πολιτικό κατεστημένο από το 1974 και μετά επέβαλλε, κατ' αρχάς απαγορεύοντας και στην συνέχεια συκοφαντώντας ως «γιορτές μίσους» τις επετείους των μαχών της Αθήνας, του Γράμμου, του Βίτσι, του Κλήματος Δωρίδος (Ψαρρός), του Μελιγαλά και τις υπόλοιπες. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια κάποιοι αντιστάθηκαν και ανατρέχοντας κανείς στον Τύπο της εποχής θα βρει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Αξία όμως έχουν και οι άμεσες μαρτυρίες συναγωνιστών της εποχής που έζησαν τα πράγματα από κοντά. Για τον λόγο αυτό συναντηθήκαμε και μιλήσαμε με τον Πέτρο Μυλωνά, ένα παλιό μέλος και μετέπειτα πρόεδρο της Τ.Ο. Λαρίσης του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος (ΕΝΕΚ), φορέα που πρωτοστατούσε τότε δυναμικότατα στις κινητοποιήσεις.

    Συναγωνιστή Πέτρο, θέλουμε την μαρτυρία σου για τις πορείες της Αθήνας 30 χρόνια πριν.

    Καλύτερος μάρτυρας όλων είναι οι φωτογραφίες εποχής όπου η μαζικότητα και η μαχητικότητα είναι πασιφανέστατη. Όμως αυτό που δεν φαίνεται είναι ο παλμός, η ψυχική ένταση, η αγωνιστική διάθεση. Το ΕΝΕΚ στην συγκεκριμένη χρονιά (1982) κατέβασε στους δρόμους χιλιάδες «μάχιμους» νέους στην πλειοψηφία τους αγωνιστές. Ήταν 4/12/1982 Σάββατο και η πορεία έγινε από την Ιπποκράτους στου Μακρυγιάννη και πάλι πίσω, πρωί έως μεσημέρι. Τρανταζόταν η Αθήνα από τα συνθήματα και τις φάλαγγές μας και χιλιάδες άτομα, δεξιά και αριστερά στους δρόμους, μας χειροκροτούσαν μιας και διστάζανε να μπούνε στο σώμα της πορείας.

    Ήταν τα λεγόμενα «πέτρινα χρόνια» του Εθνικιστικού Κινήματος;

    Ναι, πράγματι μιλούμε για οκτώ μόλις χρόνια μετά την Μεταπολίτευση και ένα χρόνο από την σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε. Οι μαρξιστές ήταν ήδη πανίσχυροι και στην εξουσία και στην αντιπολίτευση. Αξίζει ένας έπαινος και στα παιδιά και στα στελέχη του Κινήματος που, χωρίς να λογαριάζουν αντιξοότητες, άνοιξαν τότε έναν μεγάλο δρόμο.

    Συνέβαιναν τότε σοβαρά επεισόδια;

    Το 1982 που μιλάμε με τους μαρξιστές όχι, δεν τόλμησαν ποτέ και πουθενά όσο υπήρχε ΕΝΕΚ να μας κάνουν αντισυγκέντρωση στις επετείους των μαχών στην Αθήνα. Έγιναν συγκρούσεις με μερικούς της ΟΝΝΕΔ, όχι όλους, κατευθυνόμενους από το «φιλελεύθερο» κομμάτι του κόμματος που δεν μας ήθελαν ισχυρούς. Αυτά έγιναν την επόμενη χρονιά για την ακρίβεια.

    Το 1982 έγινε το εξής: Ήμασταν στην Μητρόπολη - εκεί γινόταν τότε το μνημόσυνο - και μετά ακολουθούσε πορεία στο στρατόπεδο. Στην οδό Μητροπόλεως ξαφνικά κατέβηκε μια ομάδα 25-35 άτομα της ΦΕΠ (Φοιτητική Εθνική Πρωτοπορεία). Αυτοί είχαν προηγούμενα με την ΟΝΝΕΔ και εκεί, περνώντας ανάμεσα στις χιλιάδες πράγματι των ΟΝΝΕΔιτών, συνεπλάκησαν με τις περιφρουρήσεις τους. Αμύνθηκαν γενναία, αλλά περικυκλώθηκαν και θα διαλύονταν. Τότε φτάσανε συμπλεκόμενοι περίπου στα 70 μέτρα από τις πρώτες αλυσίδες του ΕΝΕΚ στο βάθος της οδού και στο ύψος της Εκκλησίας και Καπνικαρέας περίπου.

    Για λόγους αλληλεγγύης - τότε ευτυχώς ήμασταν χωρίς μίσος για τους συναγωνιστές άλλων ομάδων - εμείς τρέξαμε και τους κάναμε διάδρομο ασφαλείας. Απωθήσαμε την ΟΝΝΕΔ, ανοίξαμε και κλείσαμε τις αλυσίδες, μέχρι να περάσει και ο τελευταίος από αυτούς. Έπειτα με ελιγμούς στα στενά που τώρα είναι πεζόδρομοι, καταφέραμε και προσπεράσαμε την ΟΝΝΕΔ και οδηγήσαμε εμείς σαν κεφαλή την πορεία από το Σύνταγμα και μετά όλο τον κόσμο στου Μακρυγιάννη. Έτσι πάρα πολλοί ανέντακτοι παρευρισκόμενοι ακολούθησαν εμάς και φώναζαν τα συνθήματά μας. Όταν φτάσαμε στου Μακρυγιάννη, υπήρχε τόσος συνωστισμός που δεν χωρούσαμε να μπούμε μέσα.

    Υπάρχουν φωτογραφίες με πανώ που φέρουν εντυπωσιακές ζωγραφιές, σε μεγάλο μέγεθος, μοναδικές μπορούμε να πούμε για εθνικιστική οργάνωση.

    Αυτά τα πανώ τα έφτιαχναν κυρίως στην Τ.Ο. της Λάρισας ο «δαιμόνιος» συναγωνιστής Γιώργος Κατσίφας, που το χέρι του έπιανε σαν ζωγράφος και πράγματι ήταν τα εντυπωσιακότερα. Η Λάρισα και η Θεσσαλονίκη ήταν από τις μεγαλύτερες Τ.Ο. του ΕΝΕΚ και πάντα στέλνανε λεωφορεία, άντεξαν δε μέχρι το 1991 που έγινε η αναστολή λειτουργίας και αγωνίστηκαν μέχρι το τέλος.

    Υπάρχει μία φωτογραφία από τον σταθμό της Ομόνοιας, όπου γίνεται πώληση εθνικιστικών εφημερίδων.

    Είναι στις παραμονές του Μακρυγιάννη, όταν κατεβήκαμε πέντε παιδιά μέσα στην «σφηκοφωλιά» των αριστεριστών, που ήταν μόνιμα εγκατεστημένοι εκεί και πούλαγαν τις εφημερίδες τους. Ήταν πενταπλάσιοι από εμάς, αλλά δεν τολμούσαν τότε να μας διαλύσουν και ας ήταν πιο πολλοί. Όπως φαίνεται η φωτογραφία στα δεξιά απέναντι από εμένα με το χακί σακάκι είναι ο συναγωνιστής Γρηγόρης Τσιρώνης, μαθητής τότε από το Παγκράτι, παιδί άριστο, άφοβο και ηθικότατο, με μάτια που λάμπανε όταν μιλούσε. Χαρισματικός συναγωνιστής, που δυστυχώς απεβίωσε νέος πριν λίγα χρόνια.

    Τι άλλο θυμάσαι από εκείνη την πορεία;

    Θυμάμαι πάρα πολλά που θέλουν βιβλίο ολόκληρο, αλλά θα πω ακόμη ένα. Όταν επιστρέφαμε από την Πανεπιστημίου, ήμουν στο πίσω μέρος της πορείας που ήταν στο Οφθαλμιατρείο και η κεφαλή της θα έστριβε στην Ιπποκράτους. Τότε κάναμε αλυσίδες, μπράτσο με μπράτσο, και συντονίσαμε συνθήματα και ποδοκροτήματα σαν στρατιωτικό σημειωτόν. Ήταν ανεπανάληπτη στιγμή, ο κόσμος χιλιάδες, δεξιά και αριστερά, έμεινε άφωνος και μετά ξέσπασε σε χειροκροτήματα και επευφημίες. Μία φάλαγγα ταξί που περίμενε να προχωρήσει, άρχισε να κορνάρει και ξαφνικά βγήκαν έξω οι οδηγοί και μας επαινούσαν θερμότατα. Τότε είπα μέσα μου: «Μια μέρα θα νικήσουμε. Αν συνεχίσουμε τον αγώνα, θα νικήσουμε, όσα χρόνια και αν περάσουν».


    Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 14ης Δεκεμβρίου 2012 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.