Χωρίς ιστορική συνείδηση

  • Δημοσιεύτηκε: 02 Ιανουάριος 2020

    Μία κυρίαρχη διαίρεση ανάμεσα στα συστημικά κόμματα και σε ένα νέο κόμμα που ενδεχομένως εμείς του Πατριωτικού χώρου θέλουμε να ανατείλει είναι στο πώς βλέπει έκαστο τον «λαό». Τα συστημικά κόμματα στην Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν κόμματα φατριών, συντεχνιών και θεσμοθετημένων συμφερόντων. Η Αριστερά βλέπει τον λαό υπό το πρίσμα των ταξικών αντιθέσεων. Για αυτήν οι κατώτερες τάξεις πρέπει να ευνοούνται έναντι των υπολοίπων τάξεων ούτως με τελικό στόχο την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος που διαιωνίζει αυτές τις αντιθέσεις προκρίνοντας πάντοτε τα συμφέροντα των ισχυρών, των λίγων κεφαλαιούχων που συσσωρεύουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους. Η Κεντροδεξιά από την άλλη τον λαό των βλέπει ως ένα άθροισμα ατόμων. Ατόμων, η δραστηριότητα των οποίων προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το όφελος ενός εκάστου. Τελεολογικά τα αθροιστικά ατομικά συμφέροντα οδηγούν στην οικουμενική πρόοδο.

    Εμείς, ως φυσικοί δρώντες στον χώρο της Ιστορικής Δεξιάς, του Συντηρητισμού και του Πατριωτικού χώρου ενδιαφερόμαστε κυρίως για τα τεκταινόμενα της Κεντροδεξιάς. Όλα αυτά τα χρόνια η Κεντροδεξιά επηρεάστηκε από το δόγμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ήταν λογικό. Όταν απέναντί σου έχεις το Σιδηρούν Παραπέτασμα και έναν ολοκληρωτισμό ίσο ή και χειρότερο του Ναζισμού, όπως είναι ο Κομμουνισμός, δεν είναι δυνατόν να μην τονίσεις ότι η Ελευθερία του ατόμου απέναντι σε τέτοιου είδους εγκεφαλικές κρεατομηχανές είναι πρώτιστης αξίας. Έτσι, η νίκη της φιλελεύθερης δημοκρατίας έναντι του ερυθρού ολοκληρωτισμού αναπόφευκτα γιορτάστηκε με πάθος από όλους μας. Όσοι είμαστε υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι αδύνατον να θελήσουμε να μην υφίσταται ελεύθερος ο άνθρωπος. Γι’ αυτό και η έννοια της Ελευθερίας είναι η βασικότερη αιτία για την οποία πολεμάμε άνθρωποι από διαφορετικές αξιακές αφετηρίες.

    Η φιλελεύθερη δημοκρατία όμως διέπραξε ένα ανεπίτρεπτο λάθος. Πίστεψε ότι τα ατομικά συμφέροντα αυτά κάθε εαυτά είναι δυνατόν να δώσουν προοπτική στην ανθρωπότητα. Θεώρησε δηλαδή ότι ο οικονομικός παράγων και η ατομική επιχειρηματική δραστηριότητα που βασίζεται στο συμφέρον είναι αρκετά ώστε να είναι ικανοποιημένος ο άνθρωπος. Αυτονόμησε δηλαδή τόσο πολύ το οικονομικό σε σχέση με το πολιτικό με αποτέλεσμα ο οικονομικός παράγων να θεωρείται ως ο πιο ισχυρός ανάμεσα σε μία κοινωνία. Αυτή είναι μία ακραία θεώρηση των πραγμάτων. Διότι και οι ίδιοι οι μαρξιστές θεωρούν ότι ο οικονομικός παράγων είναι ο σημαντικότερος. Απλά οι «φιλελεύθεροι» έφτασαν στο σημείο να ευνοούν τους οικονομικά ισχυρούς διότι «έτσι μόνον δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας», ενώ οι μαρξιστές από την άλλη ευνοούν τους οικονομικά ανίσχυρους διότι θέλουν να επιφέρουν ταξική επανάσταση με αποτέλεσμα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα να αναλάβουν τα ηνία της κοινωνίας ανατρέποντας τα ανώτερα. Κατήντησε έτσι ο φιλελευθερισμός ένας ανεστραμμένος μαρξισμός.

    Ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ένα συμφεροντολογικό ον. Το γεγονός ότι εάν του φερθούμε έτσι, τα αθροιστικά ατομικά συμφέροντα θα φέρουν ένα οικουμενικό οικονομικό όφελος ανάπτυξης είναι η μισή αλήθεια. Ο άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα πράγματα από αυτό. Είναι Εαυτός. Είναι ενταγμένος μέσα σε μία ιστορική πορεία και αν του αφαιρέσεις την ιστορική του συνείδηση, την εθνική του δηλαδή συνείδηση, τον καθιστάς ένα άψυχο ον. Χωρίς συναίσθημα. Χωρίς ανώτερες ανάγκες. Έναν μαζάνθρωπο δηλαδή. Αν είναι αυτό το αποτέλεσμα του καπιταλισμού τότε σε τί θα διαφέρει στο τέλος από τον Κομμουνισμό και τον Ναζισμό; Η Επανάσταση των Ελλήνων το 1821 απέναντι σε μία τεράστια και πανίσχυρη Αυτοκρατορία όπως η Οθωμανική δεν ήταν μία ορθολογική πράξη. Διέθετε μέσα της την δύναμη της ανάγκης του ανήκειν σε μία σημαντική ιστορική ταυτότητα που δεν ήθελε να χαθεί. Αυτήν την ανάγκη της ταυτότητας την ξέχασε στην πορεία η φιλελεύθερη δημοκρατία παγιδευμένη στην ψευδαίσθηση του οικονομισμού της.

    Όταν δημιουργείς έναν ανθρωπότυπο που η μόνη του επιδίωξη είναι το υλικό όφελος και όχι η παρακαταθήκη του επιθέτου, της γενιάς και της πνευματικής προσφοράς στην κοινωνία υποσκάπτεις τα θεμέλιά σου. Όταν οι άνθρωποι στην Δύση πίστεψαν ότι μόνο η ατομική τους ευδαιμονία και όχι η οικογένεια είναι το νόημα της ζωής είναι φυσικό να οδηγήθηκαν και οι κοινωνίες στην δημογραφική γήρανση. Η δημογραφική γήρανση οδήγησε τον οικονομικό παράγοντα που ενδιαφέρεται μόνον για το οικονομικό όφελος να αποζητήσει φθηνά εργατικά χέρια από άλλες χώρες. Και όταν παραήρθαν εργατικά χέρια στις δυτικές χώρες, τότε οι γηγενείς κατάλαβαν ότι το πιο σημαντικό είναι να επανέλθει στην μνήμη τους η ιστορική συνείδησή τους. Η φιλελεύθερη δημοκρατία στην παρούσα μορφή της είναι εκφυλισμένη. Όπως και θα είναι όλα τα συστήματα που χάνουν την επαφή τους με την πραγματική φύση του ανθρώπου η οποία δεν είναι ούτε προβλέψιμη, ούτε δύναται να αποτυπωθεί στο χαρτί μία εξίσωσης.