του Γιάννη Κολοβού

    Δημοσιεύτηκε: 09 Ιούλιος 2017

    Τα πρόσφατα γεγονότα στο Μάντσεστερ, αλλά και ανάλογα γεγονότα στην Στοκχόλμη, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Νίκαια και άλλου κατέδειξαν για μία ακόμα φορά την πλήρη αποτυχία του δόγματος της πολυπολιτισμικότητας. Η αποτυχία αυτή έχει καταδειχθεί επανειλημμένως σε διάφορες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

    Δημοσιεύτηκε: 25 Ιούνιος 2017
    Ο πάπας Φραγκίσκος φιλάει τα πόδια Αφρικανών και Ασιατών μεταναστών.

    Πολλά περιστατικά, με πιο πρόσφατο την τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο, καταδεικνύουν ότι σημαντικά τμήματα των εγκατεστημένων στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες μεταναστευτικών κοινοτήτων δεν ενσωματώνονται στις κοινωνίες αυτές και ότι ιδιαίτερα προβλήματα ενσωμάτωσης αντιμετωπίζουν οι μουσουλμάνοι. 

    Δημοσιεύτηκε: 26 Φεβρουάριος 2017

    Πριν προχωρήσουμε στην αξιολόγηση της μεταναστευτικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής ενσωμάτωσης μεταναστών μίας χώρας είναι χρήσιμο να έχουμε υπ’ όψιν μας τέσσερις βασικές παραμέτρους οι οποίες παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην επιτυχία ή στην αποτυχία των εν λόγω πολιτικών.

    Δημοσιεύτηκε: 23 Φεβρουάριος 2014

    Εκδόθηκε πρόσφατα από το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Rosa Luxemburg (το οποίο πρόσκειται στο Γερμανικό κόμμα Die Linke, με το οποίο συνεργάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ) ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Η μετανάστευση στην Ελλάδα: έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες» (1). Σκοπός του είναι «να αποδομήσει με τεκμηριωμένα στοιχεία τους ποικίλους κοινωνικούς μύθους που αφορούν τη μετανάστευση» και «να προτείνει μια ρεαλιστική αλλά και δίκαιη μεταναστευτική πολιτική, δηλαδή μια πραγματικά αριστερή πολιτική» (σελ. 3).

    Δημοσιεύτηκε: 10 Νοέμβριος 2013

    Παρουσιάσθηκε στα μέσα Οκτωβρίου από τον υπουργό Εσωτερικών Γιάννη Μιχελάκη το Σχέδιο Νόμου του νέου Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης (1), το οποίο μάλιστα τέθηκε και σε δημόσια διαβούλευση στο διαδίκτυο μέχρι τα τέλη του μήνα (2). Το κείμενο του Κώδικα έχει μεγάλη έκταση (143 άρθρα σε 102 σελίδες) και καλύπτει το σύνολο των πτυχών του θέματος. Πριν επιχειρήσουμε έναν συνολικό σχολιασμό έχει αξία η παρουσίαση της κατάστασης στην χώρα μας.

    Δημοσιεύτηκε: 16 Ιούνιος 2013

    Η επικρατούσα κοσμοθεωρία της πολυπολιτισμικότητας - η οποία έχει πάρει την μορφή θρησκευτικής πίστης για τους εγχώριους θιασώτες της - προωθεί την ουτοπική άποψη ότι παρά τις διαφορές σε πολιτισμό, γλώσσα, εθνότητα οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά σε μία κοινωνία χωρίς να ληφθούν υπ' όψιν άλλες παράμετροι (π.χ. πληθυσμιακά μεγέθη, πολιτισμική εγγύτητα κ.λπ.). Όλα αυτά βέβαια στην θεωρία, αδιαφορώντας για το ότι στην πράξη έχουν αποδειχθεί ανέφικτα.

    Δημοσιεύτηκε: 09 Δεκέμβριος 2012

    Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2009 ο γράφων, αναλύοντας το εκλογικό αποτέλεσμα, είχε επισημάνει ότι «σημείο αδυναμίας του ΛΑ.Ο.Σ. είναι το γεγονός ότι το εκλογικό του σώμα δεν είναι σταθεροποιημένο. Αυτό φαίνεται από την χαμηλή συσπείρωση των ψηφοφόρων του 2007. Ενδεικτικό της «προβληματικότητας» του σημείου αυτού είναι το γεγονός ότι η συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΛΑ.Ο.Σ. (60%) είναι μεγαλύτερη μόνο από την αντίστοιχη των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ (55%) και των Οικολόγων-Πράσινων (49%).

    Δημοσιεύτηκε: 14 Ιούνιος 2012

    Αυτή η απορία σίγουρα προέκυψε στους αναγνώστες της συνέντευξης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και επίδοξου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η οποία δημοσιεύθηκε στο «Πρώτο Θέμα». Σε αυτήν, αναφερόμενος στο μεταναστευτικό πρόβλημα της χώρας, ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε: «Καταρχήν, πρέπει να υπάρξει μία συγκεκριμένη πολιτική νομιμοποίησης. Αν είναι κάποιος χρόνια στην Ελλάδα και εργάζεται, πρέπει να έχει χαρτιά και ένα καθεστώς νόμιμης παραμονής.

    Δημοσιεύτηκε: 10 Μάιος 2012

    Ήδη από το 2005 ο γράφων, διαπραγματευόμενος το θέμα της διαχείρισης της κυβερνητικής εξουσίας από τα κόμματα της ριζοσπαστικής δεξιάς, είχε επισημάνει: «Μεγάλη σημασία έχει και η επιλογή της κατάλληλης στιγμής για την συμμετοχή ενός κόμματος της ριζοσπαστικής δεξιάς σε κυβέρνηση συνεργασίας.

    Δημοσιεύτηκε: 29 Απρίλιος 2012

    Ένας αδρός διαχωρισμός μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς γίνεται με το ότι η Δεξιά έχει ως κεντρική της αξία της το έθνος (είτε ως βιολογική κοινότητα, είτε ως πολιτισμική κοινότητα, είτε ως έναν συνδυασμό και των δύο αυτών παραμέτρων), ενώ η Αριστερά έχει ως κεντρική αξία την κοινωνία. Γενικά, η Αριστερά φαίνεται να βρίσκεται σε αμηχανία απέναντι στην έννοια του «έθνους», καθώς το αντιλαμβάνεται ως επιφαινόμενο οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων, δηλαδή ως κάτι που έχει μόνο μία συναισθηματική και μη-πραγματική βάση ύπαρξης, ως κάτι πλασματικό και ευμετάβλητο.

    Σελίδες