Πέτρος Φυσσούν: Από τους «Γενναίους του Βορρά» στην «Κοινωνία»

  • Δημοσιεύτηκε: 08 Δεκέμβριος 2016
    «Οι Γενναίοι του Βορρά».
    «Μαντώ Μαυρογένους».
    «Προδοσία».
    «Μπροστά στην Αγχόνη».
    «Συνταγματάρχης Λιάπκιν».

    Πέθανε σε ηλικία 83 ετών από λοίμωξη του αναπνευστικού στο νοσοκομείο «Σωτηρία» ο κλασσικός ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεοράσεως, Πέτρος Φυσσούν.

    Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1933 στην Ρωσία από οικογένεια προσφύγων που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Σπουδάζει στην σχολή του Θεάτρου Τέχνης από όπου αποφοιτεί το 1954. Όπως θα δηλώσει και ο ίδιος έγινε αστέρι εν μία νυκτί όταν πρωταγωνίστησε σε ένα μονόπρακτο του Πιραντέλλο, αφήνοντας εκστατικό ένα κοινό που εκείνο το βράδυ συμπεριελάμβανε τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο.

     

    Οι κινηματογραφικές βραβεύσεις

    Ο Φυσσούν ξεκινά την κινηματογραφική του καρριέρα το 1958 με την «Μια Λατέρνα, Μια Ζωή» με πρωταγωνιστές τον Ορέστη Μακρή, την Τζένη Καρέζη και τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Το 1963 κερδίζει το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης χάρις στο θρίλερ «Αδελφός Άννα» του Γρηγόρη Γρηγορίου, όπου υποδύεται τον ανιψιό ενός πρώην ηγουμένου που έρχεται στο Άγιο Όρος ως μέλος σπείρας αρχαιοκάπηλων, αλλά στην συνέχεια μεταμελείται.

    Η βράβευση επαναλαμβάνεται την επόμενη χρονιά με την «Προδοσία» του Κώστα Μανουσάκη, όπου υποδύεται τον Γερμανό υπαξιωματικό διαφώτισης Κάρλ φον Στάιν που μένει στο επιταγμένο σπίτι του καθηγητή Βίκτορα Καστριώτη και ερωτεύεται την υποτιθέμενη ανιψιά του, που όμως αγνοεί ότι είναι Εβραία. Όταν το μαθαίνει την παραδίδει στην Γκεστάπο, αλλά αργότερα το μετανιώνει πικρά. Συμπρωταγωνιστες και στις δύο ταινίες υπήρξαν ο Μάνος Κατράκης και η Ξένια Καλογεροπούλου. H δεύτερη μάλιστα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Καννών και Φεστιβάλ Μόσχας.

     

    Οι πατριωτικοί ρόλοι

    Όμως για τους οπαδούς των εθνικών ιδεών, ο Φυσσούν έμεινε στην μνήμη για τρείς πατριωτικές ταινίες που γυρίσθηκαν την περίοδο 1967-1973.

    Η πρώτη είναι το σπονδυλωτό «Μπροστά στην Αγχόνη» (1968) του Κώστα Ασημακόπουλου για τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Σε αυτήν υποδύεται τον τραυματισμένο αντάρτη Τηλέμαχο που συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και βασανίζεται σκληρά, ακόμα και μπροστά στην μάνα του (Μιράντα Μυράτ) που έχει έρθει από την Ελλάδα στην Κύπρο.

    Η δεύτερη και σημαντικότερη είναι «Οι Γενναίοι του Βορρά» (1970) του Κώστα Καραγιάννη σε σενάριο του Γιώργου Λαζαρίδη για τους κομιτατζήδες στην Μακεδονία επί Κατοχής. Σε αυτό υποδύεται τον Βασίλη Άνθιμο, ένα νεαρό δημοσιογράφο που εκδίδει μια εφημερίδα επί Κατοχής. Παρ’ όλο που δεν έχει αγάπη για τον πόλεμο, όταν ο φίλος του Νίκος Δεβετζής (Γιάννης Βόγλης), γιος πρωτοπαλίκαρου του Παύλου Μελά, οργανώσει μια αντιστασιακή οργάνωση, εκείνος θα τον ακολουθήσει πιστά. Μάλιστα θα ερωτευτεί την αδελφή του φίλου του Δέσποινα Δεβέτζη (Αιμίλια Υψηλάντη), που διδάσκει πατριωτισμό στα Ελληνόπουλα σε ένα μοναστήρι. Κλασσική είναι η σκηνή που ο Άνθιμος μπαίνει ξαφνικά στην αίθουσα όταν εκείνη απαγγέλλει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» και συνεχίζει την απαγγελία από εκεί που σταμάτησε εκείνη. Η ταινία ήρθε 3η σε εισιτήρια εκείνη την χρονιά και μεταγλωττισμένη στα αγγλικά έκανε διεθνή καριέρα ως «The Brave Bunch».

    Τέλος υποδυόταν τον πρίγκιπα Δημήτριο Υψηλάντη στην ταινία «Μαντώ Μαυρογένους» του Κώστα Καραγιάννη, όπου στην πολιορκία του Άργους γνωρίζει την κεντρική ηρωίδα (Τζένη Καρέζη) και ο έρωτας τους προκαλεί τα ήθη της εποχής, μέχρι που οι πολιτικάντηδες, όπως ο Κωλέτης (Σταύρος Ξενίδης), καταφέρνουν και τους χωρίζουν.

     

    Η Μεταπολίτευση

    Παρ’ όλη την επιτυχία που γνώρισαν οι ταινίες του, θα στηρίζει το ΠΑΚ Σουηδίας, όχι όμως και το ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας τον εσμό που ερχόταν. Έτσι προτίμησε το ΚΚΕ, πράγμα περίεργο για ένα πρόσφυγα της Ρωσικής Επανάστασης. Αλλά και από αυτό θα αποχωρήσει απογοητευμένος.

    Μεταπολιτευτικά θα πρωταγωνιστήσει στο σήριαλ της ΥΕΝΕΔ «Συνταγματάρχης Λιάπκιν» σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, βασισμένο στο μυθιστόρημα του εκπροσώπου της Ελληνικής Δεξιάς Μ. Καραγάτση. Εκεί υποδύεται έναν αξιωματικό του Τσαρικού Στρατού που μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση εγκαθίσταται στην Λάρισα και ξεκινάει την ζωή του από την αρχή. Μέχρι που εμφανίζεται η κόρη του που είχε για χαμένη η οποία τον κατηγορεί για τον θάνατο της πρώτης του γυναίκες. Τότε εφιαλτικές μνήμες τον στοιχειώνουν και αυτοκτονεί.

     

    Η «Κοινωνία»

    Χρόνια μετά, το 2008 θα εμφανιστεί στην πολιτική μακριά από διεθνισμούς, ως ιδρυτικό μέλος του χριστιανικού, πατριωτικού, εθνικιστικού κόμματος «Κοινωνία - Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών του Καποδίστρια» με αντινεοταξική και αντιμασονική κατεύθυνση. Στο πρόγραμμα τους γράφουν: «Δηλώνουμε λοιπόν, ότι πόθος και σκοπός μας είναι η επιστροφή της πολιτικής στην τροχιά της Ρωμηοσύνης, στην πορεία που ακολουθήθηκε από συστάσεως της Βασιλεύουσας των Πόλεων μέχρι και τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια».

    O Πέτρος Φυσσούν θα συμμετάσχει ως υποψήφιος στις εκλογές 2012 στην Β’ Αθηνών δηλώνοντας: «Όχι απλές εκλογές, νόμιμη επανάσταση. Να αναστήσουμε το Γένος μας, που έπνιξαν οι ξένοι και οι δικοί μας ξενόδουλοι πολιτικοί. Η πατρίδα μας χρειάζεται νόμιμη επανάσταση με νόμιμους επαναστάτες και όχι με ανακυκλώματα της Βουλής που μας χρεοκόπησε. Να δώσουμε προτεραιότητα στην Παιδεία, το ήθος και τον Πολιτισμό. Αυτά είναι τα θεμέλια και για μια ισχυρή οικονομία». Στην συνέχεια μιλούσε για «αληθινή ανεξιθρησκεία, για παιδεία σε σχολεία Χριστιανών και όχι την υποχρεωτική αθεϊα που μας επέβαλλαν». Καταδίκαζε τις τράπεζες ως αιτία χρεωκοπίας και μίλαγε για «απελευθέρωση από κάθε αλλότρια παρουσία, γιατί άλλο φιλοξενία και άλλο κατάληψη από λαθρομετανάστες-κατακτητές».

    Με τέτοιες απόψεις φυσικό ήταν να μην είναι δημοφιλής στο πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο. Όμως ας κρατήσουμε αυτά τα λόγια ως την πολιτική του διαθήκη.

    Κατηγορία: