Η ώρα των δικαστών

  • Δημοσιεύτηκε: 30 Νοέμβριος 2016

    Eίναι αλήθεια ότι οι δικαστικές αίθουσες μπορούν να λειτουργήσουν και σαν σχολικές. Τα όσα διαδραματίζονται καθημερινώς εκεί μέσα διδάσκουν πολλά και ίσως αυτά να ήταν η αφορμή που οδήγησε τον Βασίλη Νικολαΐδη πριν αρκετά χρόνια να γράψει και να τραγουδήσει την «Οδό Σανταρόζα» με τις εμπειρίες του από το Κακουργοδικείο!

    Δεν είναι όμως μόνο τα μεγάλα δικαστήρια που προσφέρουν εικόνες της σκληρής μας πραγματικότητας. Πρόσφατα, σε ποινικό ακροατήριο δικαστικής αίθουσας, «σινιέ» δικηγόρος, βγαλμένος λες από σαπουνόπερα αμερικανικού τύπου, με υφάκι που απέπνεε σιγουριά και αυθάδεια, υπερασπιζόμενος τον (ερήμην φυσικά!) δικαζόμενο πελάτη του, κατέθεσε τα επιχειρήματά του που αποδείκνυαν την ... έλλειψη δόλου εκ μέρους του για την μη απόδοση ΦΠΑ σε ... 26 περιπτώσεις, συνολικού ύψους άνω των 1,5 εκατομμυρίων ευρώ! Φαίνεται πως τα επιχειρήματά του ήταν τόσο πειστικά και σύμφωνα με τη νομολογία, που το δικαστήριο τα αποδέχθηκε και ο πελάτης του καταδικάστηκε σε ολιγόμηνη φυλάκιση με ... αναστολή.

    Και φυσικά, επειδή προφανώς ο εν λόγω κύριος θα είχε φροντίσει να αντιμετωπίσει σχετικές αποφάσεις των αστικών δικαστηρίων αποκτώντας ή μεταβιβάζοντας εγκαίρως την όποια ακίνητη περιουσία του σε «καθαρά» πρόσωπα του συγγενικού περιβάλλοντός του, είναι λογικό το ελλαδικό Δημόσιο να αναζητήσει την κάλυψη της τρύπας στα έσοδά του από αλλού. Έτσι, με τα μνημόνια των ξεπουλημένων κυβερνήσεων βρήκε την λύση μέσα στην τσέπη του φορολογούμενου εργαζόμενου ή συνταξιούχου πολίτη της καθημαγμένης πατρίδας μας.

     

    Οι φορολογούμενοι θα πληρώνουν για όλους

    Το ίδιο και με τον επόμενο κατηγορούμενο, ο οποίος είχε γεμίσει την αγορά με εκατοντάδες ακάλυπτες επιταγές όλων των τραπεζών. Είναι χαρακτηριστικό ότι συνεκδικάζονταν σε εφετειακό επίπεδο 18 περιπτώσεις ακάλυπτων επιταγών εκδόσεώς του, για τις οποίες πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί σε διάφορες ποινές. Επειδή, όμως, πριν λίγους μήνες η «φιλολαϊκή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψήφισε νόμο για την ... αποσυμφόρηση των δικαστηρίων (Ν. 4411/2016), στις 16 από τις παραπάνω περιπτώσεις, επειδή είχε καταδικαστεί σε ποινές μέχρι 6 μήνες, σβήστηκαν οι καταδίκες και έμειναν μόνο να εξεταστούν οι 2 επιταγές για τις οποίες είχε καταδικαστεί σε μεγαλύτερες ποινές.

    Ο ικανότατος δικηγόρος του, όμως, απέδειξε ότι ... δεν υπήρχε δόλος εκ μέρους του, αφού αυτές είχαν σφραγιστεί με επαρκές υπόλοιπο λόγω ανακλήσεώς τους! Κατόπιν αυτού, λοιπόν, 5 μήνες με αναστολή και γι’ αυτόν, ενώ το μάρμαρο θα πληρώσει και πάλι για την κάλυψη της τρύπας στα έσοδα των τραπεζών, ο φορολογούμενος πολίτης.

    Φυσικά, οι φιλολαϊκές μας κυβερνήσεις δεν θα ξεχάσουν τον κατεστραμμένο και απελπισμένο πολίτη, που αφού τον ξεζουμίσουν αρπάζοντας κάθε ψιχίο του καθημερινού του μόχθου και αφού του εξαφανίσουν κάθε ίχνος της αξιοπρέπειάς του, θα του πετάξουν ένα ξεροκόμματο «επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης» ή θα φροντίσουν να τον βάλουν στην ουρά με τον λαθρομετανάστη στα συσσίτια ή για δωρεάν συνταγογράφηση των φαρμάκων του.

    Το νέο πελατειακό κράτος χτίζεται πια πάνω στα απομεινάρια της υλικής και ηθικής κληρονομιάς μας, από τους συνεχιστές ενός πολιτικού καρτέλ, μιας κομματικής συμμορίας, που γνωρίζει ότι έχει απέναντί της μία άβουλη και ανίκανη συμμωρία ψηφοφόρων, που νομιμοποιεί το διαβρωτικό έργο τους με τη συμμετοχή της στο παιχνίδι τους.

     

    Ζητούμενο η ισονομία στην απόδοση της Δικαιοσύνης

    Το παρηγορητικό στην όλη κατάσταση είναι ότι αυτή η συμμωρία βαίνει συνεχώς μειούμενη αριθμητικά. Όλο και μεγαλύτερο είναι πλέον το πλήθος των πολιτών που γυρίζει την πλάτη στο στημένο παιχνίδι των εξουσιαστών. Και αν ακόμη δεν έχουν βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης, είναι σαφές ότι όλους τους συνδέει ένας κοινός σκοπός, ένας κοινός πόθος: Η αναγκαιότητα για απονομή δικαιοσύνης.

    Μια δικαιοσύνη που θα απονέμεται ισότιμα για όλους, θα αγγίζει όλους, θα γίνεται αισθητή από όλους, θα την εμπιστεύονται όλοι. Η απονομή της και η τιμωρία των ενόχων, όλων των ενόχων, σε κάθε βαθμίδα των λειτουργών του πολιτεύματος, όλων όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της πατρίδας μας τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, είναι το πρώτο ζητούμενο. Τα υπόλοιπα θα πάρουν το δρόμο τους.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο Νοεμβρίου 2016 της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος».

    Κατηγορία: