Περί «Δημοκρατικής Παρατάξεως»

  • Δημοσιεύτηκε: 17 Φεβρουάριος 2004

    Με την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ άρχισε να ακούγεται ξανά το γνωστό moto για ανασύσταση της «δημοκρατικής παρατάξεως», ως αντιδιαστολή, προφανώς, κάποιας «μη-δημοκρατικής παρατάξεως»! Το γεγονός ότι η Δεξιά παράταξη μαζί με το δημοκρατικό Κέντρο, και όχι η κομμουνιστική Αριστερά, κράτησαν ζωντανή την Ελλάδα και την δημοκρατία στην χώρα μας, δεν φαίνεται να απασχολεί τον κ. Παπανδρέου.

    Η «δημοκρατική παράταξη» ορίζεται ιστορικά ως εκείνος ο πολιτικός χώρος που εκφράσθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Πλαστήρα, τον Σοφούλη και τον Γεώργιο Παπανδρέου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ισχυρίζεται ότι θέλει να δραστηριοποιηθεί σήμερα ο Γ. Παπανδρέου.

    Έχει όμως καμία σχέση η ιστορική, ιδεολογική και πολιτική διαδρομή της «δημοκρατικής παρατάξεως» και του μετέπειτα Κέντρου με τις ιδεοληψίες και τα πιστεύω του Γ. Παπανδρέου σήμερα; Τα ιστορικά γνωρίσματα της «δημοκρατικής παρατάξεως» ήταν τα εξής:

  • Ισχυρός πατριωτισμός και μεγαλοϊδεατισμός. Ο Βενιζέλος με τον βασιλέα Κωνσταντίνο απελευθέρωσαν τον Ελληνισμό από την Θεσσαλονίκη έως την Σμύρνη, την Βόρειο Ήπειρο και την Ανατολική Θράκη. Η «δημοκρατική παράταξη» συνδέεται με την «Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών» και την αποστολή της Ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο το 1964. Ο Γ.Παπανδρέου όμως συνδέεται με το Νταβός, τα Ιμια, τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, τον Οτσαλάν, τα ζεϊμπέκικα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» και το σχέδιο Ανάν!
  • Κοινωνικός συντηρητισμός. Ο Βενιζέλος ποινικοποίησε τον κομμουνισμό με το «ιδιώνυμο» το 1929, ο Γεώργιος Παπανδρέου κράτησε ελεύθερη την Αθήνα το 1944, ο Σοφούλης έθεσε εκτός νόμου το Κ.Κ.Ε. το 1948, ο Πλαστήρας εκτέλεσε τον Μπελογιάννη το 1952 και ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964 ως πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας, ταυτόχρονα, ζήτησε από τους διευθυντές των γυμνασίων να απαγορεύουν οποιαδήποτε εκδήλωση των Λαμπράκηδων στα σχολεία.
  • Σεβασμός στους θεσμούς. Η «δημοκρατική παράταξη» σεβόταν τους θεσμούς και ήθελε οι νόμοι να ισχύουν για όλους. Ο Γ.Παπανδρέου όμως συνδέεται με ένα πλέγμα εξουσίας που έφτιαξε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, πάμπλουτους προμηθευτές του δημοσίου, πανίσχυρους αριστερούς εκδότες - επιχειρηματίες και ένα σύστημα δημοσίας διοικήσεως μέσα στην διαφορά και την συναλλαγή.

    Για ποια «δημοκρατική παράταξη» μιλάει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου; Τι σχέση έχει αυτή με την νομιμοποίηση του χασίς, με τις φιέστες στα νησιά του Αιγαίου προς δόξα της «ελληνοτουρκικής φιλίας», με τις απαράδεκτες προτάσεις για μία «πολύ-πολιτισμική Ελλάδα», στην οποία οι Έλληνες θα πρέπει να μοιρασθούν την πατρίδα τους με 3.5 εκ. λαθρομετανάστες, με την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα;

    Η Νέα Δημοκρατία, πιστή έως θανάτου στην πολιτική του «ώριμου φρούτου», έχει αφήσει στο απυρόβλητο τον κ. Παπανδρέου και την πολιτική του, καθώς στο βάθος συμφωνεί με όλες τις διεθνιστικές του επιλογές. Η Νέα Τάξη έχει βρει στο πρόσωπο του κ. Παπανδρέου και του κ. Καραμανλή ιδανικούς εκπροσώπους.

    Επαφίεται στον δικό μας αγώνα, στη δική μας θέληση, να δημιουργηθεί ένα ΜΕΤΩΠΟ πατριωτικής αντιστάσεως στον αφελληνισμό και την παρακμή. Μία νέα κοινωνική σύνθεση που θα συνδυάσει τον πατριωτισμό με την δημοκρατία, την εθνική κυριαρχία με την κοινωνική αλληλεγγύη, το εθνικό με το κοινωνικό. Αυτό είναι το νόημα της καθόδου του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στις εκλογές της 7ης Μαρτίου. Κάθε ψήφος προς το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και τον Μάκη Βορίδη μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό το όραμα. Αν χθες φάνταζε αδύνατο, αν σήμερα θεωρείται δύσκολο, αύριο θα είναι πραγματικότητα!
Κατηγορία: