Οι «καλές προθέσεις» περί το μεταναστευτικό και η σκληρή πραγματικότητα

  • Δημοσιεύτηκε: 12 Ιούλιος 2008

    Και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο προσπαθεί να έχει ο κ. Καραμπελιάς στο πρόσφατο άρθρο του για το μεταναστευτικό (Το Παρόν, 27/4/2008). Η πρότασή του συνοπτικά συνίσταται «στην ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία των μεταναστών που επιθυμούν κάτι τέτοιο ... και παράλληλα τον περιορισμό στο μάξιμουμ της λαθρομετανάστευσης». Η πρόταση αυτή είναι εξαιρετικά προβληματική γιατί:

    1) Δεν διευκρινίζει το περιεχόμενο της έννοιας «ενσωμάτωση» (η οποία σε άλλο σημείο του κειμένου αναφέρεται ως «ένταξη»). Μιλάμε για «ενσωμάτωση» (integration), για «αφομοίωση» (assimilation) ή για κάτι άλλο; Πόσο χρονικό περιθώριο θα δοθεί στους μετανάστες για να ενσωματωθούν; Πώς θα διαπιστωθεί η «ενσωμάτωσή» τους στην κοινωνία; Και αν τελικά δεν επιτευχθεί η (ομιχλώδης) «ενσωμάτωση» τι θα γίνει; θα επαναπατρισθούν ξαφνικά;

    2) Η φράση «των μεταναστών που επιθυμούν κάτι τέτοιο» θέτει στην διακριτική ευχέρεια των μεταναστών το αν τελικώς θα παραμείνουν στην χώρα μας, αφαιρώντας έτσι από τους Έλληνες ένα σημαντικό κομμάτι της εθνικής τους κυριαρχίας: αυτό της δυνατότητας να επιλέγουν πόσοι και ποιοί θα εισέρχονται και θα διαμένουν στην χώρα! Γενικά, η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών στην χώρα μας θα ήθελε να παραμείνει εδώ - παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει - γιατί η κατάστασή τους στην Ελλάδα είναι πολύ καλύτερη από αυτήν στις χώρες τους.

    3) Κατά τον κ. Καραμπελιά «όσοι [μετανάστες] δεν επιθυμούν την ενσωμάτωσή τους θα είναι πλέον ελεύθεροι (sic) να επιστρέψουν στις χώρες τους». Και αν δεν θέλουν εκείνοι να επιστρέψουν, τι θα κάνει το Kράτος; Θα τους επιτρέψει να παραμείνουν - ακυρώνοντας ουσιαστικά το όλο σκεπτικό της πρότασης Καραμπελιά; Ή θα τους επαναπατρίσει (αυτό που ο κ. Καραμπελιάς δεν αποδέχεται και το οποίο χαρακτηρίζει ως «εκδίωξη»);

    4) Η εφαρμογή της προτεινόμενης πολιτικής θα σήμαινε ουσιαστικά την αποδοχή και την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Αποδοχή της εγκατάστασης στην χώρα μίας συμπαγούς μάζας Αλβανών οι οποίοι αποτελούν 6 στους δέκα μετανάστες, αποδοχή της εγκατάστασης στην χώρα μας αυξανόμενων μουσουλμανικών πληθυσμών και αποδοχή των εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων που διενήργησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και διεξήχθησαν σε σημαντικό βαθμό με διαβλητές διαδικασίες. Το παράξενο είναι ότι ενώ ο ίδιος ο κ. Καραμπελιάς κάνει λόγο για «πιθανότητα δημιουργίας και χρήσης νέων μειονοτήτων στην Ελλάδα», με την πρόταση που κομίζει ουσιαστικά προτείνει την παγίωση της υφιστάμενης κατάστασης η οποία εγκυμονεί τον κίνδυνο που και ο ίδιος εντοπίζει!

    5) Η πρόταση δεν λαμβάνει καθόλου υπ' όψιν τον ήδη μεγάλο αριθμό εγκατεστημένων μεταναστών (παράνομων και εκ των υστέρων νομιμοποιημένων) στην χώρα μας ο οποίος υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο ενώ κατά τις εκτιμήσεις της ΕΥΠ αγγίζει τα 2,5 εκατομμύρια (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 21/10/2007). Επιπλέον, δεν δείχνει να λαμβάνει υπ' όψιν το δικαίωμα αυτών για οικογενειακή επανένωση σε περίπτωση που γίνουν μόνιμοι κάτοικοι της χώρας. Στην περίπτωση αυτή ο πληθυσμός τους θα πολλαπλασιαστεί με απολύτως νόμιμο τρόπο επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο την χώρα και δυσχεραίνοντας την όποια προσπάθεια «ενσωμάτωσής» τους.

    Η λύση στο πρόβλημα, εκτός από το αυτονόητο της θωράκισης των συνόρων και της πάταξης της παράνομης εργασίας με την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στους εργοδότες (βλέπε και σχετικό άρθρο του γράφοντος στο περιοδικό «Ρεσάλτο», τ. 22, Νοέμβριος 2007, σελ. 50-51), είναι ο εξορθολογισμός του αριθμού των υφιστάμενων στην χώρα μεταναστών λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ανάγκες της Οικονομίας (για τους κλάδους όπου υπάρχουν και για όσο χρόνο αυτές υπάρχουν) αλλά και τις παραμέτρους της εθνικής ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής. Επιπλέον, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα συμφέροντα των Ελλήνων και των μεταναστών δεν ταυτίζονται στο συγκεκριμένο θέμα ώστε να γίνεται αποδεκτή η υφιστάμενη κατάσταση και να μην «πλήττονται» ούτε οι μεν ούτε οι δε.

    Όπως λένε οι Αγγλοσάξονες «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». Όμως οι καλές προθέσεις και οι ευσεβείς πόθοι δεν αρκούν για την αντιμετώπιση θεμάτων ζωτικής σημασίας. Και μέχρι σήμερα η κυβερνητική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος ουσιαστικά βασίσθηκε σε αυτοσχεδιασμούς, καλές προθέσεις και ευσεβείς πόθους. Καιρός να ασχοληθούμε και με την ουσία του προβλήματος.

    * Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Το Κουτί της Πανδώρας: Παράνομη Μετανάστευση και Νομιμοποίηση στην Ελλάδα». Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το τέλος μίας ουτοπίας: η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη» μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πελασγός.


    Το άρθρο - απάντηση του Γιάννη Κολοβού ΔΕΝ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Παρόν». Τελικώς το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 29 (Ιούνιος 2008) του μηνιαίου περιοδικού Ρεσάλτο.
    Κατηγορία: