Μελ, καημένε Μελ

  • Δημοσιεύτηκε: 05 Αύγουστος 2006

    Ο Μελ Γκίμπσον εξελέγη Χίτλερ του μηνός για τον Αύγουστο του 2006, επισκιάζοντας τον Σαντάμ Χουσεΐν και τον Σεΐχη Νασραλά, τους προηγουμένους πρωτοπόρους του είδους. Ωστόσο, οι συντηρητικοί Χριστιανοί, πριν σπεύσουν να καταδικάσουν ή να υπερασπισθούν τον εκπεσόντα ήρωα, θα έπρεπε πρώτα να αναλογιστούν το γεγονός για μια στιγμή, προτού αποτολμήσουν την διαμόρφωση απόψεως.

    Για να αποδώσουμε τα εύσημα εκεί που πρέπει, ο Ζεβ Κάφετς, στο σχόλιό του στους Times του Λος Άντζελες «Μπερδεύοντας περισσότερα από τα λόγια του», αναφέρει μερικά αξιόλογα στοιχεία. Ξεκινώντας, το πρώτο υπερασπιστικό επιχείρημα του Μελ Γκίμπσον - ότι η τεκίλα τον οδήγησε σ' αυτήν την πράξη - είναι παράλογο. Όπως σχολιάζει ο Κάφετς, «Προφανώς, ο Μελ Γκίμπσον θέλει ο κόσμος να πιστέψει ότι, παρ' όλο που προσωπικά αγαπά τους Εβραίους, ο διάολος τον έκανε να πει ψέματα υπό την επήρεια του οινοπνεύματος. Οποιοσδήποτε έχει δοκιμάσει αυτήν την δικαιολογία στο δικό του περιβάλλον ξέρει ότι δεν είναι πολύ πειστική».

    Ο Κάφετς συνεχίζει παρατηρώντας ότι η θεωρία του Γκίμπσον για την ιστορία, ότι οι Εβραίοι κρύβονται πίσω από πολέμους δεν είναι άγνωστη στους ηγέτες της Χαμάς. Φυσικά, ο Κάφετς υπερβάλλει, παραθέτοντας την άποψη της Χαμάς ότι οι Εβραίοι υπoκίνησαν τόσο την Γαλλική όσο και την Ρωσική Επανάσταση. Όποιος και να ήταν ο ρόλος τους (μικρός) στην Γαλλική Επανάσταση, οι Εβραίοι ήταν από τις μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες στην ηγεσία των μαρξιστικών κινημάτων στην Ρωσία. Υπήρχαν επίσης πολλοί Εσθονοί και Γερμανοί, συγκριτικά με τους λίγους Ρώσους. Αυτό είναι ένα ιστορικό γεγονός, όχι το προϊόν μίας περιορισμένης Μουσουλμανικής μορφώσεως.

    Κι όμως, τοποθετώντας τα δύο αυτά δεδομένα μαζί - την υπεράσπιση περί μέθης και την θεωρία συνομωσίας - ο Γκίμπσον είναι φανερά αυτό που οι Έιμπ Φόξμαν και Νορμ Πόντορετς θα αποκαλούσαν αντισημίτη. Ωστόσο, εμείς οι Χριστιανοί δεν χρειάζεται να αποδεχθούμε την άποψή τους, η οποία έχει εσκεμμένα στοιχειοθετηθεί ώστε να υπαινίσσεται ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί στην ιστορία είναι κλασσικοί αντισημίτες ισότιμοι του Χάινριχ Χίμλερ. Μάς αρέσουν, δεν μάς αρέσουν οι Εβραίοι που συναντούμε - ή ακόμη, μάς αρέσουν, δεν μάς αρέσουν οι Εβραίοι γενικώς - είναι ζήτημα γούστου, προτιμήσεως και ανατροφής. Οι πιο σοβαροί Χριστιανοί, ως αποτέλεσμα προτιμήσεως και πεποιθήσεως θα κατανάλωναν τον χρόνο τους με άλλους Χριστιανούς. Κάτι δεν θα πήγαινε καλά μ' αυτούς, αν δεν το έκαναν - όπως ακριβώς κάτι δεν πάει καλά με έναν άνδρα που προτιμά να περνά τον χρόνο του με γυναίκες άλλες από την σύζυγό του. Είναι αρκετά δύσκολο για Βαπτιστές να ανέχονται Λουθηρανούς και μάλλον υπερβολικό να ισχυρισθεί κανείς ότι κάνουν παρέα με Εβραίους, οι οποίοι συχνά αποδοκιμάζουν την θρησκεία και τον τρόπο ζωής τους.

    Οι ιστορικές θεωρίες είναι ζητήματα γεγονότος και αιτίας. Το γεγονός ότι τόσοι «ταραχοποιοί» των τελευταίων 150 ετών υπήρξαν Ιουδαϊκής καταγωγής - ο Μαρξ, ο Φρόιντ, οι Νεοσυντηρητικοί - δεν είναι σίγουρα επιχείρημα προς όφελός τους. Εβραίοι «διανοούμενοι» συνεχίζουν να είναι στην εμπροσθοφυλακή των κινήσεων που αποσκοπούν στην καταστροφή της θρησκείας και του πολιτισμού μας. Γνώριζα ανέκαθεν πολύ καλά για την Χριστοφοβία των Νεοσυντηρητικών (για τον Κάφετς αυτή είναι μία ΛΕΞΗ ΚΛΕΙΔΙ) και το μίσος τους για την παλιά Αμερική, μα ακόμη κι εγώ εξεπλάγην κάπως, όταν είδα ένα βιβλίο στην βιβλιοθήκη με τον τίτλο «Η Ερωτική μου σχέση με την Αμερική». Όπως ήταν φυσικό, υπέθεσα ότι ένα τέτοιο βιβλίο δεν θα μπορούσε παρά να έχει γραφτεί από έναν μετανάστη, ο οποίος αναφέρεται σε μία περίεργη και ξένη χώρα, την οποία έφτασε να αποδεχθεί με όλα τα ελαττώματά της. Όμως όχι, ανήκει κι αυτό σε μία ατελείωτη σειρά βιβλίων αυτοπροβολής του Νόρμαν Πόντορετς. Θα περίμενε κανείς από τον Γιάκοβ Σμιρνώφ να πει ότι αγαπά την Αμερική, όμως όταν ένας αυτόχθων πολίτης λέει κάτι τέτοιο, τοποθετεί εαυτόν εκτός του σώματος των πολιτών, των οποίων τον πολιτισμό και τις παραδόσεις αποτολμά να κρίνει. Εκπλήσσομαι που δεν έβαλε τον τίτλο «Ένα Εύγε για την Αμερική». Και ο Πόντορετς πατήρ είναι διάνοια και υπερπατριώτης εν συγκρίσει με τον Πόντορετς υιό...

    Για να είμαι δίκαιος, οι Πόντορετς, όσο αναπόφευκτο κι αν είναι στις μέρες μας, δεν είναι αντιπροσωπευτικοί. Έχω γνωρίσει πολλούς Εβραίους, όπως ο Μάικλ Γουόρτον (“Peter Simple") και ο Έντουαρντ Σιλς, που έχουν υπάρξει από τους πιο αποτελεσματικούς υπερασπιστές «συντηρητικών» αξιών (αναζητώ μια καλύτερη λέξη) και η καλύτερη συντροφιά που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Υποθέτω ότι είναι μέγιστο σφάλμα να πει κανείς κάτι τέτοιο, όμως δεν νοιάζομαι και τόσο για το τι λένε οι άνθρωποι για το τι πιστεύουν και τι όχι. Πολλοί Εβραίοι είναι καλοί και θαυμαστοί άνθρωποι, ακόμη κι αν απορρίπτουν τον Θεό μου και πολλοί αντισημίτες, τόσο Χριστιανοί όσο και Παγανιστές, είναι πολλοί καλοί άνθρωποι, ακόμη κι αν επιτρέπουν στις προκαταλήψεις τους να υπερβαίνουν την θρησκεία τους. Για μένα, το καλύτερο επιχείρημα προς όφελος των αντισημιτών είναι η εξευτελιστική προσοχή που δόθηκε στην μικρή γκάφα του καημένου του Μελ. Ο κόσμος είναι γεμάτος από βία και απανθρωπιά, μεγάλο μέρος της οποίας προκαλείται από την θρησκευτική και εθνική μισαλλοδοξία. Όμως ένα άλλο μεγάλο κομμάτι είναι προϊόν ιδεολογίας, απληστίας, φιλοδοξίας ή απλά καθαρής κακίας. Δεν είναι άλλωστε πιο σημαντικό, αυτό που εν τέλει κάνουν οι άνθρωποι από τις κουτές ιδέες που υιοθετούν χωρίς να σκέπτονται;

    Και είναι σ' αυτό το σημείο, στο συμπέρασμα της στήλης του, που ο Ζέβ Κάφετς τα λέει όλα: Όλως συμπτωματικά, την ίδια μέρα που ο Γκίμπσον έμπλεκε στο Μαλιμπού, ένας τύπος ονόματι Ναβέεντ Αβζάλ Χάκ μπήκε με πιστόλι στα γραφεία της Εβραϊκής Ομοσπονδίας στο Σιάτλ και πυροβόλησε έξι γυναίκες, σκοτώνοντας την μία. Δύο μέρες αργότερα, αυτή η προσωπική Τζιχάντ - ένα από τα πιο αιματοβαμμένα αντι-εβραϊκά εγκλήματα στην Αμερικανική ιστορία - μπήκε σε δεύτερη προτεραιότητα στην επίσημη ιστοσελίδα της ADL (Anti-Defamation League - Ένωση κατά της δυσφημίσεως του Εβραϊκού λαού), κάτω από τον τίτλο «Η Απολογία του Γκίμπσον για το υβρεολόγιο 'ανεπαρκής'».

    Όντως. Τι άνθρωποι είναι αυτοί που θα ενδιαφέρονταν περισσότερο για το μεθυσμένο παραλήρημα ενός ηλιθίου γελωτοποιού από έναν πραγματικό δολοφόνο; Είναι επειδή ο Γκίμπσον είναι Καθολικός, ενώ ο Ναβεέντ Αβζάλ Χάκ είναι Μουσουλμάνος, και γι' αυτό δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς; Ή μήπως επειδή η ADL ασχολείται μόνο με την συγκέντρωση πόρων και τις δημόσιες σχέσεις και δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και την ευημερία των Εβραίων στις ΗΠΑ;

    Πρόκειται για ένα παλαιό επιχείρημα, όμως παραμένει γεγονός ότι στην Χριστιανική Αμερική, είναι αλήθεια, ότι οι γονείς και οι παππούδες μας δεν άφηναν πάντοτε τους Εβραίους να συμμετέχουν στις λέσχες και τα εντευκτήριά τους. Από την άλλη, είναι εξίσου αληθές ότι οι πρόγονοί μας δεν επετίθεντο στα καταστήματά τους και δεν τους σφαγίαζαν, πόσο μάλλον δεν τους συγκέντρωναν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ο κακός αντισημίτης πατέρας του Μελ Γκίμπσον πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τι έκαναν άραγε οι πατεράδες των Έιμπ Φόξμαν, Νόρμαν Πόντορετς, Ίρβινγκ Κρίστολ και Ντον Φέντερ (που τώρα κατηγορεί τον Πατ Μπιουκάναν για λίβελο μίσους); Υπήρχαν Εβραίοι ήρωες πολέμου, όμως όχι τόσοι πολλοί στα γενεαλογικά δένδρα των αιμοσταγών νέο-συντηρητικών προπαγανδιστών.

    Βρίσκω το όλο έπος του Μελ Γκίμπσον μάλλον καταθλιπτικό, επειδή μου θυμίζει την γκροτέσκ βλακεία των Αμερικανών Καθολικών συντηρητικών, που επιμένουν να εναποθέτουν την πίστη τους πάνω σε ηθοποιούς σαν τον Ρόναλντ Ρίγκαν και τον Μελ Γκίμπσον. Διάβασαν ποτέ μία συνέντευξη με τον Γκίμπσον; Δεν μπορεί καν να σχηματίσει μία πρόταση τριών λέξεων που να μην ακούγεται σαν να βγαίνει από το στόμα μίας χαζής ξανθιάς από το Μάλιμπου. Ακόμη όμως κι αν μιλούσε καθαρά, όπως ο Ρόμπερτ Τέιλορ (θυμάμαι την κατάθεσή του σχετικά με τους κομμουνιστές του Χόλιγουντ - ουπς άλλη μία ΛΕΞΗ ΚΛΕΙΔΙ) και αβρός όπως ο Ρόναλντ Κόουλμαν, δεν θα έπαυε να είναι ηθοποιός. Κάποιος δηλαδή που ζει με αυταπάτες, που ξεγυμνώνει τα οπίσθιά του προς τέρψιν μεσηλίκων γυναικών, ανικανοποίητων από τους προγάστορες συζύγους τους, που έχουν εξουθενωθεί από τον επιούσιο άρτο και κυρίως από την κατανάλωσή του. Η ηθοποιία δεν είναι κανένα σεβαστό επάγγελμα. Δεν είναι καν επάγγελμα και, κατά κανόνα, άνδρες που ξοδεύουν την ενήλικη ζωή τους κάνοντας ταινίες είναι, για να το θέσω όσο πιο ήπια μπορώ, ανάξιοι να αποτελούν πρότυπα ζωής.

    Θα ήταν καλύτερα να μην επιτρεπόταν σε κανέναν να γυρίσει την δική του έκδοση του Ευαγγελίου ή, αν έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να διενεργείται από την Εκκλησία και όχι από τον Μαντ Μαξ - Μάρτιν Ριγκς. Τώρα όλοι έχουν εγκλωβισθεί μαζί του. Όταν ο Μελ ολοκληρώσει την θεραπεία που κάνει για τον αλκοολισμό του, θα έχει να αντιμετωπίσει πιο σοβαρούς δαίμονες - όχι τον αντισημιτισμό του, αλλά το είδος αυτό της καλλιέργειας ευαισθησίας που σχεδιάζει η ADL γι' αυτόν. Απολαύστε το.

    Στην επόμενη στήλη μου στο Chronicles, παραθέτω ως άποψή μου το ότι ένας υπέρ του δέοντος αριθμός ανθρώπων έχεις στις μέρες μας άποψη επί πολλών θεμάτων. Δοκίμασα αυτό το επιχείρημα σε κάμποσους ανθρώπους και τους εξόργισα όλους, συμπεριλαμβανομένων και των «ενηλίκων» τέκνων μου. Ξέρω ότι αγγίζω κάτι σοβαρό. Γιατί όμως νοιάζονται όλοι για το τι σκέφτεται ένας ηθοποιός, είτε σε σχέση με την ζωή του Χριστού είτε με την επιρροή των Εβραίων στην ιστορία. Και γιατί, να χαρείτε ό,τι αγαπάτε, θα έπρεπε ο οποιοσδήποτε, ακόμη και με το μυαλό του Ρας Λίμπω (σ.σ: Αμερικανός τηλεπαρουσιαστής), να δώσει έστω και δύο δευτερόλεπτα σ' έναν Χριστοφοβικό τσαρλατάνο σαν τον Έιμπ Φόξμαν; Κι αν οι συντηρητικοί πρέπει να τιμούν έναν άνδρα ονόματι Μελ, γιατί να μην αγοράσουν και να διαβάσουν τα βιβλία του Μελ Μπράντφορντ; Ε ναι, ήταν ένας σοφός και μορφωμένος άνδρας, μα ζύγιζε 150 κιλά και δεν είχε γυρίσει ποτέ ταινία με τον Ντάνι Γκλάβερ.

    Αυτές είναι οι τελευταίες μου λέξεις. Αν αγαπάτε τον Χριστό και την Εκκλησία του, δώστε τους την καρδιά σας και ξεχάστε ότι μακρινές εικόνες ποπ-κουλτούρας της φαντασίας σας θα μπορούσαν να είναι στο πλευρό σας. Αν πραγματικά επιθυμείτε να μάθετε για την Ζωή του Χριστού, διαβάστε τα Ευαγγέλια. Αν σας αρέσει ο C.S. Lewis ή ο Τόλκιεν, διαβάστε τα βιβλία τους και μην χάνετε την ώρα σας με πρόχειρες και παραπλανητικές ταινίες προερχόμενες από αυτά. Οι Χριστιανοί λάτρεις της κατά Πήτερ Τζάκσον εκδόσεως του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» θα χαίρονταν πολύ αν μάθαιναν ότι αυτός αφιερώνει μεγάλο μέρος των χρημάτων από τα εισιτήριά τους για την χρηματοδότηση αριστερών, αντιχριστιανικών σκοπών. Όπως παρατήρησε κάποτε ο πιο διαβόητος «αντισημίτης» της ιστορίας, «ὅπου γάρ ἔστιν ὁ θησαυρός σου ἐκεῖ ἔσται [καί] ἡ καρδία σου». (Βοήθεια για Πολυτονικό)