Η τέχνη στην υπηρεσία της διεθνιστικής Νέας Τάξης

  • Δημοσιεύτηκε: 16 Δεκέμβριος 2003

    Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε η πρόσφατη απομάκρυνση έργου τέχνης από εκθεσιακό χώρο. Η ιστορία γνωστή και απόλυτα προβλέψιμη: κάποιος Βέλγος διατείνεται πως καλλιτεχνεί προκαλώντας. Κερδοσκόποι της τέχνης αναλαμβάνουν πρόθυμα να προωθήσουν το έργο σε μία ούτως ή άλλως αμφιβόλου αισθητικής έκθεση. Η θρησκευτική συνείδηση ολόκληρου του Έθνους εξανίσταται και αντιδρά στην ανοχή που επιδεικνύει η πολιτεία σε χυδαίους εκκεντρικούς. Το "αριστοτέχνημα" αποκαθηλώνεται, στήνει χορό η συνήθης παραφιλολογία περί ελευθερίας της σκέψης και της δημιουργίας, το έργο επιτυγχάνει τελικά την δημοσιότητα που αποζητούσε. Θεωρώντας πως η υπόθεση αφορά αποκλειστικά σε έναν άτεχνο και θρασύ Ευρωπαίο και τους επιδεικνύοντες υπερβάλλοντα ζήλο ως προς την προάσπιση του επαγγέλματος ομότεχνούς του, η παραπάνω ιστορία δεν χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Η αλήθεια, όμως, πόρρω απέχει δυστυχώς από το σενάριο τούτο.

    Η τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της υπήρξε ανέκαθεν στρατευμένη, είτε θεμελιώνοντας πνευματικά την εξουσιαστική ισχύ των απανταχού ηγετών, παγιώνοντάς την στις συνειδήσεις των ανθρώπων, είτε εκφράζοντας τις ανάγκες και υπερασπίζοντας τις αξίες και τα ιδανικά των κοινωνιών στους κόλπους των οποίων γεννήθηκε. Επί παραδείγματι, γύρω από τον πρώτο άξονα στράτευσης κινούνται οι αιγυπτιακές πυραμίδες και τα κτίρια της εποχής μπαρόκ, που αποδύουν δέος και αίσθηση αδυναμίας απέναντι στον απόλυτα ισχυρό εξουσιαστή, οι κατά παραγγελία στίχοι του Μαγιακόφσκι που υμνούν το σοβιετικό καθεστώς, οι επίσης κατά παραγγελία -αν και υπέροχες- νότες του Ορφ που εδραιώνουν και στο πεδίο του πολιτισμού την τότε απόλυτη ισχύ των ναζί.

    Στον αντίποδα, αλλά πάντα εγκύπτοντας στον κανόνα, βρίσκονται οι αυτοσχέδιοι χώροι λατρείας των πρώιμων ιστορικών χρόνων, τα μικρά ξωκλήσια και οι δημοτικοί χοροί, στρατευμένοι στην ανάγκη των κοινωνικών ομάδων για εξωτερίκευση των ενδόμυχων αναζητήσεων και συναισθημάτων τους. Η αναγεννησιακή τέχνη- εξαγγελτήριο για επιστροφή στις αρχές της αρχαίας κλασικής παιδείας και σκέψης, οι πίνακες του Ντελακρουά που απευθύνουν έκκληση προς την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για ευαισθητοποίηση σχετικά με το ελληνικό ζήτημα, τα μουσικά δράματα του Βάγκνερ, στρατευμένα στα οράματα του μεγάλου καλλιτέχνη για δημιουργία εθνικής γερμανικής σχολής στην μουσική.

    Και, φυσικά, η αρχαία ελληνική τέχνη, η μήτρα του παγκόσμιου πολιτισμού, με τα αναρίθμητα αριστοτεχνήματα που έχει να επιδείξει, που στάθηκε πάντα γενναία στις επάλξεις για την υπεράσπιση του "ωραίου" (δηλ του πνευματικά ώριμου), του καλαίσθητου, του αγαθού. Η ελληνική τέχνη υπήρξε η κατ’ εξοχήν στρατευμένη στα ιδανικά της δημοκρατίας, υπηρετώντας την συλλογική συναίνεση για διαρκή πνευματική ανάταση όλων των φορέων της κοινωνίας, μεταλαμπαδεύοντας στον μεταγενέστερο ευρωπαϊκό πολιτισμό την εγγενή σύμπλευσή της με τις ευγενέστερες αξίες της ώριμης πνευματικά κοινωνίας που την δημιούργησε: την ελευθερία, την αρετή, την ανδρεία, το αίσθημα δικαίου. 'Αλλωστε, αυτοί ακριβώς οι άρρηκτοι δεσμοί της κλασικής τέχνης με το υπερβατικά "καλό και αγαθό", της προσδίδουν χαρακτήρα διαχρονικό, σε βαθμό που η πνευματική ωριμότητα και αξία των ιστορικών κοινωνιών προσμετρώνται συγκρίνοντας την τέχνη που αυτές είχαν διαμορφώσει με το ανυπέρβλητο αρχαίο ελληνικό πρότυπο.

    Γίνεται συνεπώς άμεσα αντιληπτό πως και η σύγχρονη τέχνη σαφώς και είναι ταγμένη στην υπηρεσία κάποιου σκοπού. Με όπλο την επιτηδευμένη πρόκληση και στόχο την προσβολή του κοινού δικαίου, επιτελείται μεθοδική προσπάθεια απαξίωσης των εθνικών θεσμικών αξιών. Καθώς δε η τέχνη, όπως έχει τεκμηριώσει η ψυχολογία, επιδρά με θαυμαστά δραματικό τρόπο στην διαμόρφωση της συνειρμικής συνείδησης, αυτή η σημερινή απαξίωση των θεσμών στους καλλιτεχνικούς κύκλους θα επιφέρει εν καιρώ τον πλήρη εκφυλισμό τους στους κόλπους της κοινωνίας και στον συλλογικό νου του Έθνους.

    Πρέπει να γίνει κτήμα όλων η γνώση και η πεποίθηση πως η αποκαλούμενη μοντέρνα τέχνη δεν είναι παρά ένα προσωπείο, πίσω από το οποίο κρύβονται επιμελώς οι καταλυτικοί για τον εθνικό χαρακτήρα του κράτους παράγοντες. Η πνευματική και πολιτισμική ισοπέδωση των λαών, ζωτικής σημασίας θεμέλιο της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, θα επιδιωχθεί κυρίως μέσω της τέχνης. Σε μία κοινωνία όπου η σύληση των ριζών μας, εκφραζόμενη μέσα από τις ασέλγειες που διαπράττονται στο όνομα της "τέχνης" εις βάρος του σταυρού και της σημαίας (ας θυμηθούμε τον κ. Πανούση), περιβάλλεται ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα με θέρμη είτε από αφελείς παραπλανημένους περί της έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης, είτε από αργυρώνητες συνειδήσεις, δεν είναι δύσκολη η μετάβαση στην ολοκληρωτική αποποίηση της εθνικής μας κληρονομιάς.

    Την τέχνη επομένως μετέρχονται οι επωφελούμενοι από την κατάργηση των χωρικών και πολιτισμικών συνόρων και την συνεπαγόμενη καταρράκωση της ελληνικής εθνικής ιδιαιτερότητας. Στην θέση του θεμιτού και αναγκαίου συγκερασμού στοιχείων των ιστορικών πολιτισμών, η Νέα Τάξη, μέσω των εν Ελλάδι εκπροσώπων και άξιων υπηρετών της, προσπαθεί να εδραιώσει την πολτοποίηση των ειδοποιών διαφορών κάθε έθνους, και την πανηγυρική προέλαση προς την πλήρη παραχάραξη χιλιάδων χρόνων πολιτιστικής εισφοράς των Ελλήνων.

    Η αποδοχή, ωστόσο, εκ μέρους των Ελλήνων της υποκουλτούρας που πρεσβεύει ο "ενιαίος παγκόσμιος πολιτισμός", προϋποθέτει σαφώς την εκμηδενισμένη ή έστω λανθάνουσα εθνική σκέψη των πολιτών, την ηττοπάθεια και την μοιρολατρία απέναντι σε ό,τι παρουσιάζεται ως "πολιτικώς ορθό". Και οι αγωνιώδεις προσπάθειες των νεοταξικών στρέφονται ακριβώς προς αυτήν την κατεύθυνση, προετοιμάζοντας το έδαφος. Ένας Έλληνας συνειδητοποιημένος, ταγμένος ψυχή και σώματι στην υπηρεσία του Έθνους και της Πατρίδας του, δεν θα πέσει στην παγίδα παρασυρμένος από παιάνες διεθνιστικούς. Πώς όμως να νοιώσουν την εκλεκτή εθνική συγκίνηση οι φορείς μιας κοινωνίας στα σχολεία της οποίας, λόγου χάρη, διαδραματίζεται η πιο αισχρή αντεθνική προπαγάνδα, όπου ακόμα και τα υπέροχα και χαρακτηριστικά για τον πατριωτισμό τους κείμενα του Παλαμά ερμηνεύονται ως εγχειρίδια διεθνισμού;

    Παρενθετικά: Στον περίφημο "Δωδεκάλογο του Γύφτου", που διδάσκεται στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, και αποτελεί εγκώμιο στον διεθνισμό κατά τους διεθνιστές καθηγητές, πράγματι ο γύφτος- σύμβολο της αδούλωτης ελληνικής ψυχής, ευαγγελίζεται την κατάργηση των "πατρίδων", διαφεύγει όμως της κρίσης των φιλολόγων πως στον συμβολιστή Παλαμά και στο κατεξοχήν συμβολικό του ποίημα, η "πατρίδα" είναι απλά ένα σύμβολο των διαχρονικών φραγμών και εμποδίων που συνάντησε ο Ελληνισμός διαμέσου των αιώνων, και οπωσδήποτε σε αυτούς τους φραγμούς ο ποιητής κατέτασσε και τους παράγοντες που απεργάζονταν την διαμόρφωση ενιαίας εθνικής συνείδησης στο σύνολο των Ελλήνων.

    Εν κατακλείδι, το ζήτημα που ανέκυψε τις τελευταίες ημέρες, με τον βλάσφημο πίνακα του ματαιόδοξου Βέλγου, είναι μόνο η επικορωνίδα μιας μείζονος σημασίας απόπειρας αφελληνισμού της συλλογικής μας συνείδησης. Και εδώ προβάλλει επιτακτική η ανάγκη, μα και το ηθικό χρέος όλων όσοι αγαπάμε την πατρίδα μας, να την υπερασπίσουμε από τους πνευματικά επιβουλευόμενούς την. Ο πηγαίος Εθνικισμός, που αποτελεί άλλωστε την φυσική ιδεολογική κατάληξη κάθε υγιώς σκεπτόμενου Έλληνα πολίτη, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιταχθεί στην αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας. Και σαν εργαλείο, δεν χρειάζεται να μεταχειριστεί τίποτα παραπάνω από την ιστορική μας παρακαταθήκη:

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα- πρώτα Δόξα Σοι. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

    Έσεται ήμαρ...

    Κατηγορία: