Η διάλυση των Ελληνικών πανεπιστημίων

  • Δημοσιεύτηκε: 04 Μάρτιος 2007

    Τελικώς άνθρακες ο θησαυρός. Η κυβέρνηση μετά από ένα χρόνο διαλόγου, τις καταλήψεις των πανεπιστημίων, τις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ και το σταμάτημα των μαθημάτων, παρουσίασε το νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια. Και τι μας είπε; Ότι οι σπουδές θα διαρκούν έως 8 χρόνια για τις τετραετείς σχολές, ότι θα υπάρχει μάνατζερ στις σχολές για να ελέγχει τον προϋπολογισμό και τις δαπάνες, ότι το πρυτανικό συμβούλιο θα είναι υπεύθυνο για την άρση του ασύλου και στην εκλογή των πρυτάνεων θα ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές. Το τελευταίο είναι παγκόσμια Ελληνική πατέντα.

    Ωραία και τώρα έχουμε κάτι άλλο να πούμε για το γνωστικό αντικείμενο των Ελληνικών πανεπιστημίων και την κατάταξή τους στο διεθνές ακαδημαϊκό περιβάλλον; Μάλλον όχι, η κ. Γιαννάκου νομίζω τελείωσε την «μεταρρύθμισή» της. Η Ν.Δ. ως κυβέρνηση «μειωμένων προσδοκιών» είναι ευχαριστημένη με το έργο που επιτέλεσε. Ερωτούν δε τα στελέχη της κυβερνήσεως «αν τα μέτρα κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση». Η απάντηση είναι πως τα μέτρα είναι σταγόνα στον ωκεανό της χρεοκοπίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

    Η κυβέρνηση όφειλε να ασχοληθεί - σε συνεργασία με τους πανεπιστημιακούς - με το πως θα αναβαθμίσει τα προγράμματα σπουδών, με την παράδοση εργασιών σε κάθε μάθημα, με την λειτουργία βιβλιοθηκών και εργαστηρίων, με τα μεταπτυχιακά τμήματα. Επιπροσθέτως, θα έπρεπε να ασχοληθεί με την προσέλκυση καθηγητών στα Ελληνικά πανεπιστήμια, ανθρώπων που το κριτήριο της προσλήψεώς τους θα είναι οι ακαδημαϊκές τους περγαμηνές και όχι αν ήταν μέλη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος στα νιάτα τους.

    Πιστεύει κανείς ότι με αυτά τα αποσπασματικά μέτρα θα βελτιωθούν τα Ελληνικά πανεπιστήμια; Ότι θα έχουμε καλύτερους φοιτητές και καθηγητές; Ότι οι απόφοιτοι των Ελληνικών πανεπιστημίων θα τύχουν καλύτερης αποδοχής στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα και την αγορά εργασίας; Νομίζω ότι ουδείς το πιστεύει, ούτε η κ. Γιαννάκου. Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια ακολούθησαν την συνολική κοινωνική παρακμή. Η Αριστερά επέβαλε την φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας, οι καθηγητές βολεύτηκαν με την απουσία επιστημονικού έργου και την απομύζηση των κοινοτικών κονδυλίων και οι «φοιτητές» της Αριστεράς προετοίμαζαν την «επανάσταση». Έτσι ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

    Τα πανεπιστήμια όμως είναι ο δίαυλος της «κοινωνικής κινητικότητας», είναι το μέσο υπερβάσεως των «τάξεων» και των κλειστών κοινωνικών συστημάτων. Το παιδί του νυκτερινού σχολείου μπορεί να σπουδάσει και να γίνει ένας εξέχων επιστήμονας. H καταγωγή δεν προδικάζει την εξέλιξη. Αυτοί που κλείνουν τα πανεπιστήμια δεν το θέλουν αυτό. Θέλουν ένα «επιστημονικό προλεταριάτο» που θα μηρυκάζει τα μαρξιστικά τσιτάτα και θα μετέχει στις «μπριγάδες» της Κούβας. Για αυτό και δεν θέλουν «εντατικοποίηση των σπουδών», δεν θέλουν αξιολόγηση καθηγητών και σχολών, ούτε σύγκριση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Θέλουν μόνο αμόρφωτους και ανέργους για να πουλάνε σοσιαλισμό. Η Ν.Δ. μετά από 3 χρόνια εξουσίας φοβήθηκε να θίξει τα πραγματικά προβλήματα. Αυτό συμβαίνει στην πολιτική όταν προάγεις τον φόβο σε σύμβουλο των πράξεών σου. Και η Ν.Δ. φοβάται την Αριστερά από τότε που θυμάται τον εαυτό της!

    Κατηγορία: